ยน เกาลัดกองนี้ ท่านปอกเองเถอะนะ”
เธอวางมีดใส่มือเขา ก่อนหาที่เหมาะๆ เอนกาย แต่พอเห็นเล็บไม่เป็นระเบียบบนนิ้วมือเรียวยาวของเขา ก็รู้สึกว่ามือสวยงามน่ามองคู่หนึ่งกลับถูกเล็บสั้นๆ ยาวๆ ราวกับถูกสุนัขแทะบั่นทอนความงามลงไปหลายส่วน
จึงหันมาค้นของในกระเป๋าเป้ด้านหน้า แล้วหยิบกรรไกรตัดเล็บออกมาจากกระเป๋าใส่ของจุกจิกสีชมพูของตนเอง
“เหลียนเซวียน ให้ข้าช่วยตัดเล็บให้เถอะ”
เธอนั่งลงหน้าเขา ขณะกำลังฉวยนิ้วมือของอีกฝ่าย เหลียนเซวียนกลับหดมือไปด้านหลัง หัวคิ้วขมวดน้อยๆ ‘จดจ้อง’ มาที่เธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นมองตาปริบๆ นิ่งงันไปชั่วขณะ
เธอแค่อยากจะช่วยตัดเล็บให้เท่านั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาเสียมารยาทกับเขาสักหน่อย
“เล็บของท่านยาวแล้ว ทั้งยังไม่เสมอกัน ข้ามีกรรไกรตัดเล็บ แค่อยากจะช่วยตัดเล็บให้เสมอกันเท่านั้นเอง”
กรรไกรตัดเล็บ? ของวิเศษชิ้นใหม่อะไรอีกแล้ว เหลียนเซวียนย่อมตระหนักได้ว่าเล็บของตนเองน่าเกลียดขนาดไหน ถึงมองไม่เห็นแต่เขาคลำดูก็รู้สึกได้
ไม่เพียงแต่เล็บมือ เล็บเท้าก็น่าเกลียดไม่แพ้กัน
แต่เขาไม่อยากให้นางตัดเล็บให้ การกระทำเช่นนั้นดูสนิทชิดเชื้อกันมากเกินไป
นางไม่ใช่สาวใช้ และไม่ใช่ญาติพี่น้องของเข
