า แต่เป็นหญิงสาวผู้มีพระคุณ เขาไม่อยากทำลายชื่อเสียงของนาง
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่รู้ว่าเขาพะวงมากมายขนาดนั้น แต่คิดว่าคนโบราณคงจะถือสาเรื่องชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินไปล่ะมั้ง
“งั้นก็ตัดเองเถอะ ว่าแต่ที่นี่ พวกท่านมีกรรไกรตัดเล็บรึเปล่า”
เธอเริ่มถามก่อน ที่นี่เป็นแคว้นฉีอะไรก็ไม่รู้ เธอไม่ค่อยเก่งประวัติศาสตร์ ใครจะรู้ว่าสถานที่แห่งนี้จะมีกรรไกรตัดเล็บหรือไม่
เหลียนเซวียนสั่นศีรษะ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“งั้นข้าจะสอนท่านเอง ยื่นมือออกมาสิ ข้าจะตัดให้ดู ข้าไม่สัมผัสตัวท่านยังไม่ได้อีกหรือ?”
เห็นเขายังคงลังเลอยู่เหมือนเดิม เซวียเสี่ยวหรั่นก็ลอบกลอกตาอยู่เงียบๆ ตัดเล็บห้ามแตะต้องตัว แต่ตอนประคองเขากลับมา เขาก็แทบจะทับมาบนตัวเธออยู่แล้ว
ในที่สุดเหลียนเซวียนก็ยื่นนิ้วมือออกมา
“ท่านอย่าขยับนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นกำชับประโยคหนึ่ง ก้มศีรษะเข้าไปใกล้นิ้วมือของเขา เอากรรไกรตัดเล็บเข้าไปชิดกับนิ้วหัวแม่มือของเขา
พอปลายนิ้วสัมผัสกับวัตถุเย็นเฉียบชิ้นหนึ่ง เหลียนเซวียนก็นิ่วหน้า
ได้ยินเสียง “แกร๊บ” แว่วมาเบาๆ ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเล็บจะหลุดออกไป
“ดูนะ ทำแบบนี้ เอาปลายเล็บใส่เข้าไปตรงส่วนคมของ
