ากสำหรับเขา
เพียงแต่ แม้ว่าวิธีการจะถูกต้อง แต่ตอนกดกลับต้องเปลืองแรงไม่น้อย
ประการแรกตอนนี้เขาใช้แรงไม่ได้มาก ประการที่สองเล็บของเขาแข็งมากไม่ออกแรงหน่อยก็กดไม่ลง
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นเขาต้องออกแรงมากว่าจะตัดเล็บได้แต่ละชิ้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “ให้ข้าช่วยตัดดีๆ เถอะ”
เหลียนเซวียนทำหน้าไร้อารมณ์พลางสั่นศีรษะ
เซวียเสี่ยวหรั่นมุมปากกระตุก เอาเถอะ ท่านพอใจก็แล้วไป
“งั้นท่านก็ตัดเองแล้วกัน ข้าง่วงแล้ว ขอนอนก่อนล่ะ”
เธอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา พลางหาวหวอด นอนลงที่เดียวกับที่หลับเมื่อคืน
“โอย… เมื่อยเอว ปวดหลัง เจ็บขา”
“ในที่สุด ก็ได้นอนเสียที แต่พื้นก็ดันเป็นหิน ชีวิตฉันช่างลำบากแสนเข็ญเสียเหลือเกิน”
“พรุ่งนี้ตัดหญ้าแห้งมาปูเตียงน่าจะดี”
“พรุ่งนี้ฉันต้องกินไก่ตุ๋นเห็ดให้ได้เลย”
หลังพูดงึมงำสามสี่ประโยค เสียงก็ค่อยๆ เงียบไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจเบาบาง
แม่นางผู้นี้รวดเร็วไปเสียทุกเรื่องจริงๆ แม้แต่เข้านอนยังเร็วกว่าชาวบ้าน
เหลียนเซวียนปรายตามองไปทางเสียงหายใจสม่ำเสมอ ก่อนก้มหน้าก้มตาสู้กับเล็บของตนเองต่อ
