ยามเซวียเสี่ยวหรั่นลืมตาขึ้นมา ภาพที่มองเห็นก็คือแผ่นหลังเหยียดตรงของเหลียนเซวียน ซึ่งอยู่ใกล้มาก เขานั่งอยู่ไม่ไกลจากด้านหน้าของเธอ
เธอขยี้ตาด้วยความงุนงง ค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่ง
“เหลียนเซวียน? ท่านไม่ได้นอนทั้งคืนเลยหรือ”
เหลียนเซวียนเอี้ยวตัวมาเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า
“นอนแล้ว ตื่นแล้ว?”
ตื่นก็ตื่นสิ ทำไมต้องมานั่งตรงหน้าเธอด้วยล่ะ เซวียเสี่ยวหรั่นมองตำแหน่งที่เขานั่ง อยู่ตรงกลางระหว่างเธอกับกองไฟ
อ๋า?