หรับเขียนอักษรก้อนนั้นยัดใส่มือเขา
“ช่วยออกความเห็นหน่อย เมื่อก่อนวรยุทธ์ของท่านเก่งกาจขนาดนั้น คงล่าสัตว์มาไม่น้อย บอกมาขนไก่ถอนอย่างไรง่ายที่สุด”
เซวียเสี่ยวหรั่นเบิกตากว้างจดจ้องเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
วรยุทธ์เก่งกาจกับถอนขนไก่มันเกี่ยวข้องกันตรงไหน? เหลียนเซวียนมุมปากกระตุก
แต่เขาก็ค่อยๆ เขียนอักษรลงไปที่พื้น เพราะเขาเองก็รู้จริงๆ ว่าถอนขนแบบไหนถึงจะง่ายที่สุด
“ใช้… ไฟ… ย่าง… ขน… ไก่”
เมื่อก่อนเหลยลี่ก็ใช้วิธีนี้ ทุกครั้งที่จับไก่ป่ากลับมา ก็จะเอาไปย่างในกองไฟโดยตรง ขนไก่ก็จะถอนง่ายขึ้น
ใช้ไฟย่างขนไก่? สอดคล้องกับหลักการขยายตัวด้วยความร้อนหดตัวด้วยความเย็น เพียงแต่ขนไก่จะไม่ติดไฟไหม้หมดหรือ?
“ได้ งั้นข้าจะลองดู”
เมื่อผู้เยี่ยมยุทธ์บอกว่าได้ นั่นก็ต้องได้อย่างแน่นอน ไม่รู้เพราะเหตุใดเซวียเสี่ยวหรั่นถึงเกิดความเชื่อมั่นในตัวเหลียนเซวียนอย่างเป็นปริศนา
อาจเป็นเพราะเขาคือคนแรกที่เธอพบหลังจากตกลงมาในป่ารกร้างไร้ผู้คนแห่งนี้
หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเธอเห็นความสุขุมเยือกเย็นและแข็งแกร่งทรหดที่สร้างความเชื่อมั่นให้ผู้คนจากดวงตาที่มองไม่เห็นของเขาคู่นั้น
สรุปแล้ว เธอก็เหมือนกับลูกเจี๊ยบที่
