ฟักออกมาจากไข่ ลืมตาขึ้นมาเห็นใครเป็นคนแรก ก็จะเกิดความเชื่อมั่นอย่างไม่อาจอธิบายได้แบบลูกเจี๊ยบ
เซวียเสี่ยวหรั่นเป็นนักปฏิบัติ ทันทีที่พูดจบก็ลงมือทันที
ไฟในกองไฟมอดไปแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นหาหญ้าแห้งมาก่อไฟอีกครั้ง หลังจากนั้นก็โยนผลลูกหนามเข้าไปในกองไฟ
วิ่งอยู่ครึ่งวัน ท้องหิวจนตาลาย โยนเกาลัดเข้ากองไฟไปหลายลูก อีกประเดี๋ยวคงพอรองท้องได้
พอไฟเริ่มคุ เธอก็ดึงมีดจากออกหัวของไก่ป่า ใช้น้ำในขวดสาดไปบนตัวมันเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หิ้วคอของมันขึ้นมา ใช้ไม้สองท่อนมาวางค้ำแล้วเอาไก่ป่าขึ้นวางบนกองไฟ
ขนไก่มิไหม้ไฟ แต่กลับส่งกลิ่นเหม็นตลบไปทั้งถ้ำ
“กลิ่นนี่สุดจะทนจริงๆ ขนงดงามของมันช่างเปล่าประโยชน์ เผาแล้วยังเหม็นอีก” เซวียเสี่ยวหรั่นบ่นอุบพลางพลิกไก่ไปอีกด้าน แล้วเริ่มย่างต่อ
ขนของไก่ป่าสวยนักหรือ? เหลียนเซวียนหวนคิด ก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น สตรีผู้นี้คงจะไม่เคยเห็นนกที่สวยงามมาก่อนเลยกระมัง ถึงได้รู้สึกว่าขนไก่ป่าน่ามอง
“ถ้ำของพวกเรากว้างขวางขนาดนี้ ไม่ค่อยปลอดภัยนัก หากมีหมาป่าเข้ามากลางดึกจะทำอย่างไร ต้องหาทำประตูสักบานมาปิดถึงจะดี”
ขณะที่ย่างขนไก่ เซวียเสี่ยวหรั่นก็มองไปที่ปากถ้ำพล
