างแสดงความวิตกกังวล
ปากถ้ำน่าจะกว้างราวสามสี่เมตรได้ หากจะทำประตูก็คงไม่ง่าย ถ้ำไม่มีประตูก็ไม่มีความปลอดภัย
เซวียเสี่ยวหรั่นตัดสินใจ ภารกิจในช่วงบ่ายก็คือทำประตูสักบาน
หมาป่าอยู่รวมกันเป็นฝูง หากพบเจอมันจริงๆ ประตูที่ไม่แข็งแรงบานหนึ่งจะสามารถทำอะไรได้ เหลียนเซวียนปรายตาไปที่ข้างกองไฟ
แน่นอนว่าหากการทำประตูบานหนึ่งแล้วทำให้นางรู้สึกอุ่นใจขึ้น ก็เป็นเรื่องดี เขาเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ อย่าสาดน้ำเย็นใส่นางดีกว่า
เหลียนเซวียนจดจ้องแสงสว่างหน้าปากถ้ำ สงวนวาจา
ขนไก่ที่ผ่านการย่างแล้วถอนง่ายมาก เซวียเสี่ยวหรั่นมองขนไก่ที่ร่วงกราวด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“จอมยุทธ์ก็คือจอมยุทธ์ วิธีการที่เสนอก็มีความสง่างามเยี่ยงจอมยุทธ์ ดูขนไก่นี่สิ ยังทันแตะต้องก็ร่วงไปเองหมดแล้ว ฮ่าๆ”
แม่นางผู้นี้ ถ้อยคำพรรณนาของเจ้าดูเกินจริงไปหน่อยหรือไม่ เหลียนเซวียนผู้ถูกสวมหมวกจอมยุทธ์มุมปากกระตุกโดยไม่รู้ต้ว
“อื้อหือ ไก่ตัวนี้ภายนอกแลดูอ้วนท้วนดีอยู่หรอก แต่พอไม่มีขนแล้ว กลับเหลือตัวเล็กนิดเดียว ท่านว่าไก่ป่าตัวหนึ่งจะรักษารูปร่างผอมเพรียวเช่นนี้ไปทำไม”
เซวียเสี่ยวหรั่นหิ้วไก่ที่ถอนขนจนเกลี้ยงขึ้นมาพลางพูดงึมงำ
รอจนเกาลัดสุกด
