ื้องู แล้วหยิบกระเทียมป่ากับเห็ดวิ่งไปที่ริมน้ำ
ครั้งนี้เธอใช้เวลาไม่นานก็หอบของที่ล้างสะอาดแล้วกลับมาในถ้ำ
เธอหิวจะแย่แล้ว
เธอเอาไก่ที่หั่นเรียบร้อยแล้ววางบนแผ่นหินที่ตั้งบนกองไฟ แล้วย่างไก่ด้วยวิธีเดียวกับการย่างเนื้องู
“ไม่มีเกลือ แต่พวกเรามีชิงฮวาเจียว”
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบชิงฮวาเจียวออกมา ไม่สนใจว่าจะต้องล้าง ก็ปลิดขั้วของมันแล้วโยนลงไปในกระทะหิน
กลิ่นฉุนของฮวาเจียวพุ่งเข้าจมูก
เหลียนเซวียนแสบจมูกจนหน้านิ่วคิ้วขมวด
แคว้นฉีตั้งอยู่ทางเหนือ อาหารส่วนใหญ่เป็นแป้งเน้นต้มกับตุ๋นเป็นหลัก รสชาติค่อนไปทางเค็ม ไม่ชอบรสเผ็ด และรสชาติที่ให้ความรู้สึกชาลิ้น เครื่องปรุงประเภทฮวาเจียวจึงไม่เป็นที่นิยมในแคว้นฉี
ดังนั้นเหลียนเซวียนไม่ชอบอาหารรสชาติแบบหมาล่า [1]
“แค่กๆ ฉุนจริง ฮวาเจียวยังไม่แดงก็ฉุนขนาดนี้แล้วหรือ” เซวียเสี่ยวหรั่นไอสองสามครั้ง แต่สีหน้ากลับพึงพอใจ “ฮวาเจียวสามารถกำจัดความชื้น ขับไล่ความหนาวเย็น ไล่แมลง กินมากหน่อยมีประโยชน์ต่อร่างกาย หืม… ถ้าหาล่าเจียว [2] ได้ก็ยิ่งดี”
เหลียนเซวียนหนังตากระตุก เหตุใดรสนิยมของนางช่างเหมือนกับศิษย์พี่ยิ่งนัก หรือว่านางเป็นคนแคว้นหลี?
แคว้นหลีตั้งอยู่
