“เจี๊ยกๆๆ”
เสียงร้องของฝูงลิงด้านหลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
เห็นชัดเจนว่าพวกมันพบผู้บุกรุกอย่างเธอเข้าแล้ว
ทันใดนั้นต้นไม้ทุกต้นบนเชิงเขาก็มีเงาของลิงวาบผ่านไป
ตามด้วยเสียงดังตุ้บตั้บๆ ของผลไม้นานาชนิดที่ถูกขว้างปาเข้ามา
“โอ๊ย”
เซวียเสี่ยวหรั่นร้องเสียงหลง ไม่รู้ว่าอะไรปามาถูกหลังศีรษะเข้าอย่างจัง เจ็บจนน้ำตาไหล แต่เท้าของเธอก็ยังไม่หยุดวิ่ง
ที่นี่คือป่าดงพงไพร หากขุนเขาไร้พยัคฆ์ วานรย่อมเป็นราชัน
เธอขโมยผลไม้ของพวกมันมาภายใต้หนังตาของราชันวานร
ไม่รีบเผ่นหนีตอนนี้จะรอให้ถูกพวกมันเล่นงานเอาหรือ?
แค่หนีให้พ้นจากถิ่นของพวกมันก็คงไม่มีตัวไหนตามมาแล้วกระมัง
แค่นึกถึงสิ่งที่ประสบมาเมื่อวาน ใต้ฝ่าเท้าของเซวียเสี่ยวหรั่นก็แล่นฉิวราวกับพายุ
เธอกัดฟันกลั้นใจวิ่งสุดแรงเกิด รู้แต่วิ่ง วิ่ง วิ่ง มุ่งไปข้างหน้า
จนกระทั่งวิ่งอ้อมมารอบใหญ่ เซวียเสี่ยวหรั่นเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ หัวใจเต้นโครมครามอย่างรุนแรงในที่สุดก็เอี้ยวศีรษะกลับไปมอง ก็พบว่าไม่มีลิงตัวไหนตามมาแล้วจริงๆ
แต่ยังเห็นลิงน้อยขนทองตัวนั้นนั่งอยู่บนต้นไม้ส่งเสียงร้องอย่างกราดเกรี้ยวอยู่ไกลๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยใจชื้น วางกล้วยน้ำว้าในมือไว้บนก้
