อนหิน ก้มตัวหายใจกระหืดกระหอบ หลังจากวิ่งมาสุดฝีเท้า ไม่อาจหยุดกะทันหัน ต้องฝืนลากขาหนักอึ้งวิ่งเหยาะๆ ต่อไป นี่เป็นความรู้สามัญขั้นพื้นฐาน
“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ”
เธอหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว เอื้อมมือไปลูบหลังศีรษะที่ถูกปาด้วยของแข็งจนบวมปูด หัวเราะไปก็ปาดน้ำตาไป
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมีวันหนึ่งที่เธอต้องมาแย่งผลไม้กับฝูงลิง ซ้ำยังชิงมาสำเร็จอีกด้วย ฮ่าๆๆ
บางครั้งชีวิตก็เป็นอะไรที่มหัศจรรย์อย่างบอกไม่ถูก
หลังจากหัวเราะอยู่หลายรอบ หัวใจก็ไม่เต้นรุนแรงอย่างเมื่อครู่อีก
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยๆ หยุดเดิน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก ฉวยโอกาสรูดซิปเสื้อแขนยาวลง เธอร้อนจะแย่อยู่แล้ว
เมื่อครู่เธอวางกล้วยน้ำว้าไว้บนก้อนหิน แต่วิ่งเลยมาแล้ว หากจะเอาก็ต้องย้อนกลับไป
แต่ลิงน้อยขนทองดุร้ายตัวนั้นยังขย่มกิ่งไม้แสดงความเกรี้ยวกราดอยู่
จิ๊ๆ เจ้าลิงน้อยนิสัยเสีย ไม่น่ารักเอาเสียเลย
กล้วยเยอะขนาดนั้นแบ่งให้พวกเธอบ้างจะเป็นไร เซวียเสี่ยวหรั่นแค่นเสียงหึสองครั้ง ทำใจกล้าเดินย้อนกลับไป
โชคดีที่เธอซ่อนมันไว้ไกลหน่อย แม้ต้องย้อนกลับไปบ้าง แต่ก็ยังห่างจากดงกล้วยอยู่ประมาณหนึ่ง
เซวียเสี่ยว
