หรั่นแบกกล้วยเต็มกระเป๋าขึ้นหลังอย่างมีความสุข หลังจากหอบอีกสามสี่หวีไว้ในอ้อมแขนเรียบร้อยก็เตรียมตัวเดินกลับ
แต่จะขนให้หมดในรอบเดียวคงเป็นไปไม่ได้ กล้วยน้ำว้าเยอะขนาดนี้อย่างน้อยต้องแบ่งเป็นสองรอบ
แน่นอนว่าเซวียเสี่ยวหรั่นย่อมไม่รังเกียจ
“ข้ากลับมาแล้ว”
คนยังมาไม่ถึง แต่เสียงนำมาก่อนแล้ว
เหลียนเซวียนเหลือบมองมาทางพงไม้รกหน้าปากถ้ำ เสียงฝีเท้าของแม่นางจอมยุ่งผู้นั้นหนักหน่วงยิ่ง ดูเหมือนว่าจะหอบของมากมายกลับมา
“เหลียนเซวียน ท่านแล่นไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร”
เซวียเสี่ยวหรั่นวางของไว้ที่มุมหนึ่งของถ้ำ กวาดมองในถ้ำแต่ไม่เห็นเขา จึงรีบวิ่งออกจากถ้ำมาหาคน
พอเห็นเขาหอบกิ่งไม้มาจำนวนหนึ่ง เซวียเสี่ยวหรั่นก็เข้าใจทุกอย่าง
เธอวิ่งเข้ามาหาแล้วรับกิ่งไม้เหล่านั้นมา “ท่านมีบาดแผลติดตัว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือพักฟื้นรักษาบาดแผลให้หาย อย่าเที่ยวเดินไปทั่ว ส่วนไม้ฟืน หากข้ามีเวลาว่างก็จะไปเก็บเอง”
ดวงตาเห็นไม่ชัด หากพลัดหกล้ม เกิดหัวร้างข้างแตก หรือแผลบวมขึ้นมา ไม่ยิ่งแย่ไปกว่านี้หรือ
เธออยากประคองเขาเข้าไปในถ้ำ แต่เหลียนเซวียนส่ายหน้า
“ท่านจะไปข้างนอก?” เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆ
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ
เซวีย
