เสี่ยงหลันลังเลเล็กน้อย “งั้นก็ได้ แต่อย่าไปไกลล่ะ เอามีดไปด้วย”
นึกถึงเมื่อวานที่เขาใช้มีดสังหารงูจงอาง ฝีมือร้ายกาจกว่าเธอมาก
หลังจากยัดมีดใส่มือเขาก็เอาฟืนไปวางที่พื้นก่อน “ข้าจะไปแบกกล้วยที่เหลือกลับมา”
หลังฝากคำพูดไว้ก็วิ่งออกไป
กล้วยที่เหลือ? นางแล่นไปเก็บกล้วยน้ำว้าถึงถิ่นของลิงจริงๆ หรือนี่?
เหลียนเซวียนถือมีด จดจ้องไปทางที่นางเดินไปอย่างอึ้งงัน
แม่นางคนนี้ทั้งเซ่อซ่า ใจกล้าบ้าบิ่น ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง หกล้มเจ็บตัวอยู่ชัดๆ เดินเหินไม่คล่อง ยังกล้าออกไปขโมยกล้วยถึงรังวานร
ซ้ำยังทำสำเร็จอีกด้วย ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือทอดถอนใจดี
หลังจากนั้นหนึ่งเค่อ [1] เสียงย่ำเท้าหนักหน่วงของหญิงสาวก็ย้อนกลับมา
“โอย… หนักเหลือเกิน ฮ่าๆ” ครั้งนี้เซวียเสี่ยวหรั่นหอบกล้วยน้ำว้ากลับมาทั้งหมด ทั้งหน้าหลังเต็มเพียบไปหมด บ่นตัดพ้อไปพลางหัวเราะร่า
กล้วยน้ำว้ามากมายขนาดนี้พอให้พวกเขากินได้หลายวัน
หลังเอาของไปกองไว้มุมหนึ่ง เซวียเสี่ยวหรั่นก็มองกล้วยน้ำว้าบนพื้นอย่างมีความสุข
แต่พอก้มหน้าลงมอง เสื้อยืดสีขาวของเธอคงจบสิ้นแล้ว ยางกล้วยที่ติดอยู่ด้านบนเหนียวหนืดเป็นพิเศษ เลอะเทอะจนดูไม่ได้
เซวียเสี่ยวหรั่นกะพร
