ิบตาถี่ๆ ดูไม่ได้ก็จริง แต่อย่างไรเสียนอกจากตัวเธอเองแล้ว เหลียนเซวียนก็มองไม่เห็น
เธอยิ้มตาหยีปอกกล้วยที่เริ่มเหลืองเข้าปาก ดื่มด่ำกับผลงานของตนเองอย่างพึงพอใจ
หลังจากนั้นก็เด็ดผลที่เหลืองหน่อยสองผลออกมาจากถ้ำ
เหลียนเซวียนยังคงดึงดันไปเก็บไม้มาทำฟืน เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งเข้าไปหาอย่างอารมณ์ดี เธอเอื้อมมือมารับกิ่งไม้เหล่านั้นไว้เองแล้ว ยัดกล้วยน้ำว้าใส่มือเขา หลังจากนั้นบอกเล่าถึงวีรกรรมอันน่าภาคภูมิใจของตนเองที่ไปแย่งชิงกล้วยน้ำว้าจากใต้หนังตาของฝูงลิงมาได้
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบสนอง หญิงสาวก็หัวเราะร่าหอบกิ่งไม้เข้าไปเก็บในถ้ำแล้ว
หันมาอีกที ก็กระโดดโลดเต้นออกมา ฝากวาจาไว้อีกประโยค “ข้าจะไปริมแม่น้ำสักหน่อย” แล้วก็วิ่งไป
ช่างเป็นแม่นางที่วิเศษยิ่ง เมื่อคืนยังบ่นจะเป็นจะตายว่าไม่ไหวแล้ว หลับแค่ตื่นเดียวก็กลับมาเป็นมังกรฮึกเหิมพยัคฆ์ผาดโผนแล้ว
เหลียนเซวียนปอกกล้วยเข้าปากคำหนึ่ง
เขาเป็นคนกินยาก เมื่อก่อนไม่กินกล้วยน้ำว้า
ที่เคยชิมก็เพราะตอนอยู่หุบเขาราชันโอสถ ศิษย์พี่บังคับยัดเยียดให้เขา
ผลไม้เนื้อนิ่มรสหวานอมเปรี้ยวเจือฝาดเล็กน้อยแบบนั้นหาใช่รสชาติที่เขาชอบ
ภายใต้เงื่อนไขหากมีทางเลือก เขาต้องไม่
