รินน้ำในขวดใส่ถ้วยพลาสติก จากนั้นก็วางถ้วยไว้ข้างกายของเหลียนเซวียน
“นี่คือน้ำ จะดื่มหรือว่าบ้วนปากก็สุดแล้วแต่ท่าน”
จากนั้นก็หันมาค้นโดนัทชิ้นสุดท้ายออกจากกระเป๋าเป้ ฉีกซองออก จากนั้นก็แบ่งโดนัทที่บี้แบนเปลี่ยนรูปไปแล้วออกเป็นสองส่วน แล้วยัดใส่มือของเหลียนเซวียนครึ่งหนึ่ง “นี่คืออาหารเช้า เติมท้องสักหน่อย ข้าจะออกไปข้างนอก”
พูดจบก็หยิบมีดสั้นบนพื้นยัดใส่เข้าไปในเสื้อชั้นในของตนเอง หลังจากนั้นก็แบกเป้ขึ้นหลังคิดจะเดินออกไป
“ก๊อกๆ” เสียงเคาะก้อนหินแว่วมาจากด้านหลัง
“มีอะไรหรือ” เซวียนเสี่ยวหรั่นหันมามองด้วยความสงสัย
เหลียนเซวียนชี้ไปที่พื้น เซวียเสี่ยวหรั่นจึงเข้ามาใกล้ๆ แล้วค้อมเอวลงมอง
“ระวัง.. ลิง… อาณาเขต... เข้าใจ?”
เขากำลังเตือนเธอว่าลิงมีการแบ่งอาณาเขตหรือ? เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆ ก่อนฉีกยิ้ม
“ข้ารู้แล้วล่ะ ขอบคุณนะ ข้าจะระวัง”
พูดจบก็หมุนตัววิ่งออกไป
นางรู้? รู้อะไรล่ะ เหลียนเซวียนรู้สึกปวดฟัน
เขาถอนหายใจเฮือก หวังว่าแม่นางผู้นี้จะมีไหวพริบ ไม่เข้าไปยั่วยุฝูงลิง
เขาคลำหาถ้วยที่ใส่น้ำ
บอกว่าเป็นถ้วย แต่มันกลับนุ่มนิ่ม ออกแรงมากหน่อยก็บุบแล้ว
เหลียนเซวียนคลำแล้วคลำอีก แล้วก็คลำ
