หล้า ฟังจากความหมายของแม่นางผู้นี้ ผู้ประพันธ์สิ้นชีพกันไปหมดแล้วหรือ เช่นนั้นก็น่าเสียดายจริงๆ
“เรียบร้อย… แต่ยาหมดแล้ว ถึงอยากทาก็ทาไม่ได้อีก อืม… งั้นก็เอาแค่นี้แล้วกัน”
เซวียเสี่ยวหรั่นมองสำรวจซ้ายขวา มีบาดแผลบางแห่งที่ยังไม่ได้ทา แต่ยาหมดแล้ว ก็คงได้เพียงเท่านั้น
“ที่ขาของท่านมีแผลหรือไม่”
สายตาของเซวียเสี่ยวหรั่นเหลือบไปที่กางเกงขายาวสีขาวของเขาที่สกปรกจนไม่รู้จะว่าอย่างไร ขากางเกงเต็มไปด้วยโคลน แต่ไม่ค่อยเห็นคราบเลือดสักเท่าไร
เหลียนเซวียนรีบสั่นศีรษะ บาดแผลส่วนใหญ่รวมอยู่ด้านบน แผลที่ขามีไม่มากนัก ถึงต่อให้มี เขาก็ไม่ยอมรับ เขาเกรงว่าสาวน้อยโผงผางผู้นี้จะเข้าถอดกางเกงของเขาจริงๆ
ถึงมีแผลแต่ก็ไม่มียาทาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นยักไหล่ ก่อนช่วยสวมเสื้อกลับเข้าไปให้ แล้วเดินอ้อมมาด้านหน้าผูกสาบเสื้อให้เขา
“ผลงานเสร็จเรียบร้อย” เซวียเสี่ยวหรั่นร้องเบาๆ
ในที่สุดเหลียนเซวียนก็โล่งใจได้เสียที แม่นางผู้ชอบแหกคอกคนนี้มักทำให้เขาเหงื่อตกอยู่เรื่อยจริงๆ
“คั่วเกาลัดกินต่อดีกว่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งตะแคงข้างกองไฟ หยิบตะเกียบชั่วคราวสองอันมาคีบลูกหนามโยนเข้ากองไฟ
หลังจากนั้นก็เริ่มไปคุ้ยหาผลไ
