ม้เหลือเดนที่ฝูงลิงเอามาปาใส่ตนเอง
“นี่คือสาลี่ เล็กก็เล็กแถมเปรี้ยวฝาดอีกต่างหาก แหวะ… น่าขนลุก”
“นี่คือฝรั่งทับทิม ยุบไปเสียครึ่งลูก น่าเสียดาย”
“นี่คือลูกสน กินไม่ได้ แต่ปาหัวคนเจ็บนักล่ะ”
“ส่วนอันนี้ อะไรหว่า? ทั้งเขียวทั้งดำ ขี้ริ้วซะไม่มี”
เหลียนเซวียนค่อยๆ ขยับเข้าหากองไฟ ได้ยินถ้อยคำที่นางบ่นกับตัวเองแล้วก็รู้สึกว่าหมดคำจะพูด
“อ๋า? ฮ่าๆ ที่แท้ก็เหอเถา [3] ภูเขานี่เอง”
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบมีดมาปอกเปลือกพลางหัวเราะเสียงดังลั่น
“เหอเถาภูเขาเชียว ของดีเลยนะนี่ เสียแต่แข็งไปหน่อย ไม่มีคีมหรือค้อน ก็แกะเปลือกยากหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบเหอเถาภูเขาวางบนพื้นแล้วใช้หินทุบผลที่แข็งโป๊กของมัน
แถวที่ฝูงลิงอาศัยอยู่มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น หึๆ พรุ่งนี้ต้องลองไปแถวนั้นดูสักหน่อย เหอเถาภูเขาเปลือกหนา มิหนำซ้ำยังแข็งมาก ลิงกินไม่ได้อยู่แล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาทอประกายระยิบระยับ ลิงไม่กิน ก็เสร็จพวกเขาสองคนสิ ฮิๆ ถึงเปลือกจะแข็งอย่างไร จะแข็งสู้ก้อนหินได้หรือ
ถึงแม้ว่าลิงจะไม่กิน แต่พวกมันก็หวงถิ่น เหลียนเซวียนย่นหัวคิ้ว นึกอยากเตือนนางสักประโยค แต่นิ้วมือคลำได้แต่แผ่นหินแข็งๆ ก็เลยจนปัญญาต้อ
