งรั้งมือกลับ
“ทั้งเหอเถาผู้เขาและเกาลัดต่างมีเปลือกหนาเนื้อน้อย เปลืองแรงมาก หาอะไรอย่างอื่นแก้ขัดไปก่อนน่าจะดีกว่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นถูๆ ผลฝรั่งทับทิมกับตัวก่อนกัดเข้าไปคำหนึ่ง
อืม… ไม่เลว รสชาติในความทรงจำ หวานอมเปรี้ยว เม็ดเยอะไปหน่อย แต่เนื้อแน่น เติมกระเพาะให้อิ่มได้ไม่เลว
หลังจากกินหมดแล้ว ก็กลับมาคุ้ยเจ้าลูกหนามออกจากกองไฟ เธอใช้กิ่งไม้คีบเกาลัดที่สุกแล้ววางไว้ด้านข้าง แล้วเอามีดที่เพิ่งใช้หั่นเนื้องูมาล้างก่อน จากนั้นก็เอาไปลนไฟ แล้วเริ่มปอกเปลือกเกาลัดเข้าปาก
ฝ่ามือของเธอเจ็บมาก เมื่อครู่ปั่นไม้ก่อไฟมือเสียดสีจนเป็นตุ่มพุพองสองตุ่ม เซวียเสี่ยวหรั่นมองตุ่มพองในมือแล้วก็เบ้ปาก เจ็บก็เจ็บ แต่พออิ่มท้องก็ค่อยยังชั่ว
จิตวิญญาณของนักชิม ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ต้องเติมท้องให้อิ่มไว้ก่อน เซวียเสี่ยวหรั่นปอกเกาลัดต่ออย่างขมีขมัน ปอกไปก็กินไป เกาลัดร้อนๆ เหนียวนุ่มเต็มปาก ช่วยปลอบประโลมความเจ็บปวดไปทั่วร่างของเธอได้เป็นอย่างดี
รอจนกินอิ่มแล้ว ก็ยัดมีดใส่มือของเหลียนเซวียน เอ่ยอย่างใจกว้าง “นี่ ข้างมือท่านมีเกาลัดสุกแล้ว ท่านค่อยๆ ปอกกินไปนะ ข้าเจ็บมือ คงไม่ช่วยปอกให้แล้วล่ะ”
