พูดจบก็ใส่ฟืนเข้าไปในกองไฟสองสามท่อน แล้วหยิบเสื้อแขนยาวสกปรกที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาสวม หลังจากรูดซิปเรียบร้อย ก็หาที่เหมาะๆ ล้มตัวนอนตะแคงลงไป แล้วใช้กระเป๋าเป้แทนหมอนหนุน
“โอ๊ย เอวของฉัน”
“ปวดเมื่อยไปทั้งตัว พรุ่งนี้ต้องลุกไม่ขึ้นแน่เลย”
“ปากถ้ำใหญ่ขนาดนี้ กลางดึกจะมีตัวอะไรวิ่งเข้ามาไหมเนี่ย”
“เหลียนเซวียน อีกประเดี๋ยวหลังกินอิ่มแล้ว ท่านก็นอนพักผ่อนเถอะนะ”
“ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
“อูย… พื้นนี่แข็งจัง หลังระบมไปหมดแล้ว”
“ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
เสียงบ่นงึมงำค่อยๆ กลายเป็นเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ
ดวงตาที่มองไม่เห็นของเหลียนเซวียนหันไปทางที่เธอนอนอยู่ แววตาเจือไปด้วยความจนใจและความเวทนา
เซวียเสี่ยวหรั่นนอนหลับไปจนถึงยามฟ้าสว่างโล่ง
เธองัวเงียลืมตาขึ้น นอกถ้ำสว่างแล้ว
เธอหันศีรษะอย่างยากเย็น มองไปเห็นเงาคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ
“หา? เหลียนเซวียน? ท่านไม่ได้นอนทั้งคืนเลยหรือ”
เซวียเสี่ยวหรั่นถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ความเจ็บปวดทั่วสรรพางค์กายทำให้ทั้งดวงตาจมูกและคิ้วของเธอแทบจะพันกันยุ่ง กว่าจะกัดฟันลุกขึ้นมานั่งได้ไม่ง่ายเลย
เมื่อวานเหนื่อยมาทั้งวัน อาการปวดเมื่อยตาม
