เอ้อ... แน่นอนว่าเขาไม่ได้หัวเราะจริงๆ ทว่ามุมปากกลับกระตุกเล็ก ทำเอาหนวดเครารุงรังของเขาสั่นระริก
“เอ๋ ท่านเจ็บแผลรึ” เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งลง เห็นหน้าของเขาสั่นน้อยๆ ก็รีบหยิบเป้ของตนเองเดินเข้ามา “ยาแก้ปวดเหลือแค่เม็ดเดียวยาแก้อักเสบก็เหลือแค่เม็ดเดียว ยาลดไข้ให้ท่านกินไปเมื่อคืนตอนนี้หมดแล้ว ดังนั้นจะมีไข้ไม่ได้อีกแล้ว ต่อไปก็เหลือแค่ยาแก้กระเพาะอย่างเดียวแล้ว ดีที่ยังเหลือเยอะหน่อย เฮ่อ แย่จัง รู้อย่างนี้ซื้อมาตุนเยอะหน่อยก็ดี”
ยาเหล่านี้ซื้อมาตุนได้ด้วยหรือ เหลียนเซวียนจดจ้องเงาเลือนรางตรงหน้า ความคิดหมุนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อวานนางป้อนยาให้เขากิน เม็ดเล็กมาก แต่ได้ผลดีเยี่ยม
ไม่ว่าจะแก้ปวดหรือลดไข้ เห็นผลแทบจะทันที แล้วก็ยาแก้อักเสบอะไรนั่น หากดูจากชื่อเชื่อมโยงไปถึงความหมายของมันก็น่าจะใช้เพื่อลดอาการอักเสบ บาดแผลส่วนที่บวมแดงของเขาดูเหมือนว่าจะยุบลงหน่อยแล้ว
เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีที่ไหนหลอมยาวิเศษเช่นนี้ออกมาได้
แล้วแม่นางผู้นี้ไปซื้อมาจากไหนกันล่ะ ในหัวของเหลียนเซวียนมีแต่เครื่องหมายคำถาม แต่เขามิอาจถามออกไปได้
“แผลของท่านเจ็บมากเลยหรือ ต้องกินยาแก้ปวดหรือเปล่า” เซว
