างตรงนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยหาหญ้าที่เหนียวหน่อยมาแขวนพวกมันขึ้นไป
เธอหยิบกิ่งไม้แห้งท่อนยาวมากิ่งหนึ่ง ใช้เท้าเหยียบด้านที่หนาไว้ แล้วออกแรงหัก “เปรี๊ยะ” กิ่งไม้หักเป็นสองท่อน แต่แรงดีดที่ตามมาทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นต้องหน้าเบ้ปากสูดไอเย็นเข้าโพรงอก
“โอ๊ย… แม้แต่กิ่งไม้ยังรังแกฉันเลย” เธอเบ้ปากวางกิ่งไม้เข้าไปในกองไฟ จากนั้นก็ใช้วิธีเดิมหักกิ่งไม้ต่อ หักไปก็เบ้ปากไป “ซี้ด… รังแกกันดีนัก ฉันก็จะเผาพวกนายให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เปลี่ยนเป็นปุ๋ยซะเลย เชิญพวกนายสำแดงความอบอุ่นที่เหลืออยู่ให้เต็มที่ต่อไปเถอะ ฮึ! ฟืนสำหรับคืนนี้คงจะพอแล้วละมั้ง”
จนกระทั่งหักกิ่งไม้ทั้งกองนั้นหมดแล้ว เธอก็แค่นเสียงหึสองครั้งก่อนตะแคงก้นนั่งลงไป
เหลียนเซวียนฟังความเคลื่อนไหวของนางอยู่เงียบๆ ใบหน้าดูเหมือนราบเรียบ แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ สตรีเจ้าอารมณ์แบบนี้เขาเพิ่งเคยพบเคยเห็นเป็นครั้งแรก
พิเศษมาก มหัศจรรย์ ไม่สิ ควรบอกว่าแปลก... พิสดารมากกว่า
บ่นไปก็ร้องเจ็บไป แต่ก็ยังหักท่อนฟืนไปด้วย หลังเสียงโครมครามหยุดลง ก็ปัดๆ ฝุ่น ถอนหายใจแล้วนั่งลง
ไม่รู้อย่างไร เหลียนเซวียนเกิดความรู้สึกอยากหัวเราะอยู่บ้าง
