งูเกือบทั้งหุบเขาราชันโอสถล้วนถูกเขาจับมาทั้งสิ้น
ไม่รู้ว่าเหลยลี่จะพบความไม่ชอบมาพากลของสตรีผู้นั้นหรือยัง
“เหลียนเซวียน รีบกินเข้าสิ เย็นแล้วกินไม่ดีนะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเคี้ยวเนื้องูตุ้ยๆ พลางเร่งเขาที่กำลังเหม่อลอย คนผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เนื้อย่างหอมฉุยอยู่ในมือแต่กลับยังเหม่อลอย เธอล่ะนับถือเลย
เหลียนเซวียนมุมปากกระตุก เริ่มกินอาหารอย่างช้าๆ หลังกัดเข้าไปคำหนึ่ง ก็หุบปากเคี้ยวอยู่เงียบๆ
จิ๊ๆ เซวียเสี่ยวหรั่นเดาะลิ้นในใจ เวลาแบบนี้ยังมีเวลามาพิถีพิถันกับของกิน ไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นนายท่านหรือคุณชายตระกูลใหญ่โตที่ไหนหรือเปล่า
เธอเหลือบมองใบหน้าแดงเขียวม่วงแลดูน่ากลัวนั้น ก่อนเบ้ปากแล้วหันกลับมาสนใจกินเนื้อของตนเองต่อไป
เนื้อหนึ่งชิ้นใหญ่หั่นเป็นหกชิ้นเล็ก แล้วแบ่งออกเป็นสามส่วน ที่ห่ออยู่ในใบเผือกป่ายังมีอีกสี่ชิ้นใหญ่
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบท้องอันอบอุ่น ใบหน้าเผยรอยยิ้มสบายใจ
“ที่เหลือก็แขวนตากลมให้แห้ง อากาศแบบนี้คงไม่เสียง่ายๆ”
เธอลุกขึ้นอย่างยากเย็น ข้างกำแพงมีโพรงหิน อยู่ตรงตำแหน่งไหล่ของเธอพอดี หลังทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็เอาเนื้องูที่ห่อด้วยใบเผือกป่าวางขึ้นไป
“ว
