แน่นอนว่าไม่มีใครปรารถนาให้ตนเองทั้งตาบอดและเป็นใบ้ เมื่อต้องติดอยู่ในป่าเขาแบบเดียวกัน สถานการณ์ของเขาจึงน่าสังเวชกว่าเธอมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวใจอ่อนยวบ รู้สึกละอายในความไม่รอบคอบของตนเอง ครั้นแล้วเธอจึงวางขนมปังใส่มือของเขา
“ค่อยๆ กินไปนะ ฉันจะไปดูแถวนี้หน่อย ว่าพอจะหาอะไรมากินได้บ้าง”
เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้น กวาดมองทั้งซ้ายและขวา ชั่วขณะนั้นไม่พบปัจจัยที่น่าจะเป็นอันตราย เขาอยู่คนเดียวคงไม่มีปัญหาอะไร
“ฉันจะรีบกลับมา”
เธอฝากคำพูดไว้ก่อนยกเท้ามุ่งหน้าไปยังเนินเขา
จนกระทั่งคนเดินไปไกลแล้ว มือของชายหนุ่มที่บีบขนมปังครึ่งชิ้นนั้นอยู่ก็เริ่มขยับ การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเชื่องช้า ดูเหมือนว่าลำพังแค่ยกมือขึ้นเขายังต้องใช้กำลังทั้งหมดของร่างกาย
กว่าขนมปังจะส่งถึงปากไม่ง่ายเลย กลิ่นหอมนมเนยเข้มข้นกระตุ้นคอหอยให้ขยับ เขาไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้จากอาหารชนิดไหนมาก่อนเลย
ขนมที่สาวน้อยนามเซวียเสี่ยวหรั่นผู้นี้ป้อนให้เขาเมื่อคืนก็เจือไปด้วยกลิ่นหอมที่คล้ายคลึงกัน
ท้องที่แห้งกิ่วจนแทบไม่เหลือความรู้สึก กับความหิวจนชาชินไปแล้วทำให้เขาไม่คิดอะไรมาก อ้าปากกัดเข้าไปเบาๆ
ความหอมหวานนุ่มละมุนผสานกลิ่น
