“แกรบ”
เสียงย่ำกิ่งไม้หักดังมาจากเชิงเขา เซวียเสี่ยวหรั่นสะดุ้งเฮือกหันกลับไปมองด้วยสัญชาตญาณ
หลังพงหญ้าที่เชิงเขา บุรุษสวมอาภรณ์ตัวยาวสีขาวมือถือไม้เท้าคลำหาทาง ค่อยๆ เดินอย่างยากลำบาก
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาสว่างวาบ สีหน้าเผยความดีใจ “คะ… คุณ คุณไปไหนมา เกือบทำฉันตกใจแทบตาย”
เธอวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างตื่นเต้น
ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาขยับมาทางต้นเสียงเล็กน้อย เขาไปไหนมาน่ะหรือ ก็ย่อมจะฉวยโอกาสที่นางไม่อยู่ ไปหาที่ปลดทุกข์น่ะสิ ตราบใดที่ไม่ใช่เทพยดา ใครเล่าจะหนีพ้นวัฏจักรนี้ไปได้
“คุณไปไหนมาไหนซี้ซั้วได้ยังไง ที่นี่เป็นป่าดงดิบ ไม่ว่าจะสัตว์ป่าดุร้าย หรือสัตว์มีพิษ มีครบทุกอย่าง คุณมองไม่เห็นทาง หากไม่ระวังถูกหมาป่าคาบไปกินจะทำอย่างไร อยากทำอะไรรอฉันกลับมาก่อนก็ได้นี่ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอีกประเดี๋ยวก็กลับ เออ นี่ ฉันมีเรื่องจะบอก ฉันเจอต้นเกาลัดด้วยล่ะ ใต้ต้นมีผลเต็มไปหมดเลย ตอนนี้พวกเราไม่อดตายแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นพูดจ้อไม่หยุดปาก เพื่อผ่อนคลายความวิตกกังวลในใจ พลางเอื้อมมือไปประคองข้อศอกของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
แม้ชายหนุ่มจะมีบาดแผลเต็มหน้า แต่หนังตาก็ยังกระตุกอย่างอดไม่ได้ ช่างเป็นแม่นางที่ขี