้บ่นเสียจริง
เซวียเสี่ยวหรั่นยังคงไม่หยุดบ่น ดูเหมือนว่ามีแต่การพูดไม่หยุดเท่านั้นที่ช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกของเธอเมื่อครู่นี้ได้
“ฉันเก็บผลเกาลัดกลับมาเต็มกระเป๋าเลย แต่ว่าพวกเราไม่มีไฟ ตอนนี้ปัญหาสำคัญที่สุดคือจะก่อได้อย่างไร หลังจากนั้นก็หาที่พักเป็นหลักเป็นแหล่ง คุณบาดเจ็บรุนแรงขนาดนี้ ออกจากป่านี้ไม่รอดอยู่แล้ว เมื่อครู่นี้ฉันปีนไปได้ครึ่งทาง มองเห็นแต่ป่ากับภูเขารอบทิศทางไม่มีที่สิ้นสุด อาศัยแค่สองขาของพวกเราสองคน เดินเป็นปียังไม่รู้จะออกไปได้รึเปล่า”
เธอออกแรงประคองเขา ขาและเท้าของชายคนนี้ดูอ่อนแรงมาก เคลื่อนไหวลำบากเป็นพิเศษ แทบจะเรียกว่าเป็นการขยับมากกว่าเดิน ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เขาไปถึงเชิงเขาได้อย่างไรในเมื่อเคลื่อนไหวลำบากขนาดนี้
ในที่สุดเซวียเสี่ยวหรั่นก็ใช้วิธียกแขนของชายหนุ่มขึ้นพาดบนบ่าของตนเอง แล้วสอดมืออีกข้างเข้าไปพยุงที่บั้นเอวของเขา กึ่งอุ้มกึ่งลากพากลับมาที่เดิม
หลังประคองเขานั่งลงแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก
เธอรู้สึกคอแห้ง พลิกหาขวดน้ำแร่ เมื่อคืนยังเหลืออยู่นิดหน่อย แต่ตอนปีนเขา เธอดื่มมันไปหมดแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปที่แม่น้ำอย่างสองจิตสองใจ ปา
