เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปมอง พลางเอ่ยถามอย่างใส่ใจแต่ไร้เรี่ยวแรง “คุณเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า หิวใช่ไหมล่ะ ที่จริงฉันก็หิวเหมือนกัน”
พูดจบก็ลุกขึ้น ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ชายผู้นั้น
มือใหญ่ซึ่งวางอยู่ข้างตัวยกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า หินเล็กๆ สองก้อนถูกกำไว้ภายใต้นิ้วมือเรียวผอมบาง
แม้เกิดความสงสัย แต่เธอก็ยังคงยื่นมือออกไปรับหินสีเทาสองก้อนนั้นมา
ก้อนหิน? ก้อนหิน?
ทันใดนั้นเซวียเสี่ยวหรั่นเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ ดีดตัวผึงขึ้นมาจากพื้นมองชายหนุ่มด้วยความตื่นเต้น “นะ… นี่คือหินไฟ [1] ?”
ชายหนุ่มผงกศีรษะเล็กน้อยด้วยสีหน้าเฉยเมยไร้อารมณ์ นางไม่รู้จักหินไฟหรือ?
“ว้าว” เซวียเสี่ยวหรั่นร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น มิน่ามือของเขาถึงได้คลำไปรอบตัวเหมือนกำลังหาอะไร ที่แท้ก็หาหินไฟอยู่นี่เอง
“แชะๆ” เธอหยิบหินสองก้อนมากระทบกัน ก็เห็นสะเก็ดไฟพุ่งออกมา ด้วยความดีใจมุมปากของเธอไม่อาจหุบลงได้อีกแล้ว
“คุณรู้จักหินไฟแล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ปล่อยให้ฉันปั่นไม้จุดไฟอยู่เป็นครึ่งค่อนวัน จนมือแทบจะถลอกปอกเปิกหมดแล้ว”
คิ้วสีดำเข้มของชายคนนั้นกระดกน้อยๆ หินไฟหาง่ายตามริมฝั่งแม่น้ำ แม่นางคนนี้รู้วิธีปั่นไม้จุด
