ไฟ แต่กลับไม่รู้หลักการนี้หรือ
เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังตื่นเต้น วิ่งไปที่กองหญ้าแห้งที่เพิ่งสุมไว้เมื่อครู่ แล้วเคาะหินไฟอย่างแรงอีกครั้ง
“แชะๆ” เธอลองอีกสองครั้ง แต่กลับไม่สามารถจุดหญ้าแห้งให้ติดไฟได้ดั่งใจหวัง
“ทำไมไม่ได้ล่ะ?” เซวียเสี่ยวหรั่น ใบหน้ากลมเกลี้ยงขาวนวลบัดนี้เปื้อนเขม่าจนมอมแมม
ชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง หรี่ตามองเงาร่างรางเลือนเบื้องหน้า เห็นได้ชัดว่าแม่นางคนนี้ไม่เคยมีประสบการณ์การจุดไฟในป่ามาก่อน ขนาดใช้หินไฟยังจุดไม่ติด เขาอยากช่วยแต่ก็จนปัญญา
เซวียเสี่ยวหรั่นไปหาหญ้าแห้งมาใหม่อีกกองใหญ่ จากนั้นก็นั่งเคาะหินไฟอยู่ชิดกับกองฟาง สะเก็ดไฟก็นับว่ามาก แต่กองฟางที่สุมไว้กลับจุดไม่ติด
เซวียเสี่ยวหรั่นก้มๆ เงยๆ อยู่เป็นครึ่งค่อนวัน ชักเริ่มหัวเสีย
ชายหนุ่มหนังตากระตุก ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหว กระแอมกระไอเปล่งเสียงแหบแห้งออกมาจากลำคอ
“มีอะไร” เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งกลับมาทันที มองเขาอย่างมีความหวัง “วิธีใช้หินไฟก็คือกะเทาะหินให้เกิดประกายไฟใส่หญ้าแห้งไม่ใช่หรือ แต่ทำไมฉันถึงจุดไม่ติดเสียทีล่ะ”
กะเทาะหินไฟเฉยๆ ใส่หญ้าแห้งยากจะจุดไฟให้ติดได้ ชายหนุ่มยื่นนิ้วมือไปเขียนอักษรบนพื้นที่ว่างด้านข้างสองต
