“อ้ะ ฉันให้” เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกละอายใจอยู่บ้างที่มัวแต่ห่วงกิน จนลืมไปว่าที่นี่ยังมีคนที่ต้องการของกินยิ่งกว่าเธอ
เกาลัดที่ปอกเปลือกแล้วถูกส่งถึงมือของเขา เซวียเสี่ยวหรั่นยังคงปอกต่อไปอีกเจ็ดแปดลูกไม่หยุดมือ เกาลัดป่ามีทั้งขนาดใหญ่และเล็กแตกต่างกัน แต่น้ำหนักแท้จริงไม่มาก
หลังจากปอกเปลือกเกาลัดใส่มือของเขาหมดแล้วก็ลุกขึ้น
“ฉันต้องไปหาที่อยู่เหมาะๆ สักแห่ง ที่นี่คนอยู่ไม่ได้ เมื่อคืนก็เกือบแข็งตายไปทีแล้ว มีดนี่ข้าให้ เกาลัดที่สุกแล้ววางอยู่ซ้ายมือ คุณปอกเปลือกเองได้ไหม”
ยามวางมีดในมือเขา เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลอยู่บ้าง “อย่าทำมีดบาดมือตนเองเสียล่ะ”
เหลียนเซวียนสีหน้าไร้อารมณ์ เหลือบตาขึ้นคล้ายมองนางแวบหนึ่ง ก่อนใช้มือคลำแล้วหยิบเกาลัดมาลูกหนึ่ง แม้จะปอกได้ช้าแต่แม่นยำยิ่ง เปลือกเกาลัดปอกไม่ง่ายนัก ผลไม่ใหญ่ซ้ำยังแข็งมาก หากไม่เพราะอยู่กับมีดดาบมาหลายปี จนรู้วิธีใช้งานโดยไม่ต้องเปลืองแรง ด้วยกำลังมือของเขาตอนนี้ คงมิอาจปอกเปลือกโดยไม่ใช้กำลังภายใน
“เกาลัดไม่เพียงแต่ต้องปอกเปลือกแข็งด้านนอก ยังต้องลอกขนบางๆ ที่อยู่ข้างในด้วยนะ”
พอเห็นว่าหลังจากเขาปอกเปลือกด้านนอกเสร็จแล้ว ดูเหมือนไม
