ความหิวโหยเป็นความรู้สึกที่ยากจะรับได้ โดยเฉพาะคนรักการกินเป็นชีวิตจิตใจอย่างเธอ ความหิวไม่ต่างอะไรกับการถูกทรมาน
ในยุคสมัยที่เห็นความผอมเป็นความงดงาม ส่วนสูงของเธอหนึ่งเมตรหกสิบสอง แต่น้ำหนักกลับพุ่งไปถึงหกสิบสามกิโล ทั้งกลมและตันไปทั้งตัว นักเรียนหญิงในชั้นเรียนยี่สิบกว่าคนนับว่าเธอตัวหนักที่สุด
แม้ยังไม่ถึงขั้นถูกคนทักว่ายัยอ้วน แต่ก็มีเสียงหัวเราะเยาะผ่านหูอยู่เป็นประจำ
เซวียเสี่ยวหรั่นเคยลองลดความอ้วน อดอาหารได้ครึ่งเดือน มือเท้าแทบไม่มีแรง แต่พอขึ้นชั่งน้ำเท่านั้น ลดไปแค่กิโลครึ่ง เธอโมโหจนแทบกระอักเลือดก็เลยกลับไปกินดื่มชดเชยน้ำหนักที่หายไป
ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีความคิดจะลดน้ำหนักอีกเลย
ตอนนี้ก็เป็นโอกาสดี เซวียเสี่ยวหรั่นสามารถทำนายได้เลยว่ารูปร่างของเธอจะต้องผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกเหมือนกับเหลียนเซวียนแน่ๆ เธอไม่จำเป็นต้องลดน้ำหนักเป็นพิเศษก็สามารถผอมได้ปานสายฟ้าแลบ
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินต่อไปอย่างคนไม่มีเรี่ยวแรง
กระแสน้ำในแม่น้ำไหลเอื่อย ริมฝั่งเต็มไปด้วยพงหญ้า ต้นไม้ โขดหินระเกะระกะ เธอต้องเดินอ้อมหลบเลี่ยงไปตรงที่ราบเสมอกัน
“เอ๋? นั่นอะไร”
เซวียเสี่ยวหรั่นหรี่ตาเพ่งมอง เชิงเข
