่มีความคิดจะปอกเปลือกชั้นในต่อ เซวียเสี่ยวหรั่นรีบย่อตัวลง ชี้ไปที่เกาลัดในมือของเขา
เหลียนเซวียนชะงักไปจังหวะหนึ่ง เขาเคยแต่กิน ไม่เคยปอกเองมาก่อน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในยังมีเปลือกอีกชั้น
“เปลือกของมันบางเฉียบ สะกิดออกมุมเดียวก็ลอกทิ้งได้แล้ว เนื้อเกาลัดเรียบลื่นเป็นมันเงา แต่เปลือกจะเป็นขนหยาบ คุณใช้มือสัมผัสดู” เซวียเสี่ยวหรั่นนึกวิตกอยู่บ้าง หากเป็นเธอตามองไม่เห็น คงจะลอกเปลือกข้างในออกไม่ได้แน่ๆ “หรือไม่ ท่านอย่าปอกเลย รอข้ากลับมาทำให้ดีกว่า”
เหลียนเซวียนสั่นศีรษะเล็กน้อย หลุบตาครึ่งหนึ่งลงมาที่นิ้ว การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก มือนุ่มนิ่มเนิบนาบราวกับไม่มีแรง แต่กลับปอกเปลือกได้อย่างแม่นยำ
เซวียเสี่ยวหรั่นมองเขาปอกเปลือกอย่างเอ้อระเหยจนเสร็จเรียบร้อยตาปริบๆ เนื้อเกาลัดเกลี้ยงเกลาเป็นเงางาม ปอกได้เรียบร้อยกว่าเธอเสียอีก เซวียเสี่ยวหรั่นเหงื่อตกด้วยความละอาย
“กองไฟอยู่ไม่ไกลจากตรงหน้าคุณ ระวังอย่าเข้าไปใกล้ล่ะ เดี๋ยวจะถูกไฟลวกเอา ฉันหาฟืนมาตุนไว้เพียบ ถ้าไฟมอดไปก็ไม่เป็นไร เมื่อจุดครั้งแรกได้ ครั้งที่สองก็ต้องได้ รอฉันหาสถานที่ปลอดภัยได้ก่อนค่อยกลับมาก่อไฟใหม่ก็ได้”
เขาทำเองได้ก็ดี
