แค่ไหนแล้ว พอรู้สึกหมดห่วง เซวียเสี่ยวหรั่นก็เริ่มบ่นจู้จี้ ก่อนเดินตามกระแสน้ำออกไปสำรวจ
คุณย่าของเซวียเสี่ยวหรั่นเป็นหญิงชราขี้บ่น เซวียเสี่ยวหรั่นอยู่คุณปู่คุณย่ามาตั้งแต่เล็กจนโต จึงได้รับอิทธิพลจากผู้สูงอายุมาเต็มๆ แทบทุกเรื่อง เธอมักเล่นหมากรุก ทำอาหารกับคุณปู่ พูดคุยและปลูกผักกับคุณย่า จึงบ่มเพาะนิสัยจู้จี้ขี้บ่นมาโดยไม่รู้ตัว
เสียงฝีเท้าไกลออกไป เหลียนเซวียนชะลอการปอกเปลือกเกาลัดลง เขาลูบมีดสั้นในมือเบาๆ ตัวมีดน้ำหนักไม่มาก เนื้อเรียบลื่น ใบมีดคมกริบ แม้ไม่ออกแรงมากก็ปอกเปลือกเกาลัดได้อย่างง่ายดาย นับเป็นมีดดี
แม่นางนามเซวียเสี่ยวหรั่นผู้นี้ปรากฏตัวบนเขาเยว่หลิงซัน แลมีลับลมคมใน การพูดจาของนางก็มักหลุดสำเนียงแปลกประหลาดออกมาเสมอ บางถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากนาง แม้เหลียนเซวียนจะฟังความหมายเข้าใจ แต่ในด้านการใช้งานกลับทำให้เขารู้สึกระคายหู
ดูเหมือนว่านางก็เพิ่งจะมาปรากฏตัวที่นี่ไม่นาน หญิงสาวธรรมดาอายุสิบแปดปีคนหนึ่งจะเข้ามาลึกถึงใจกลางเทือกเขาเยว่หลิงซานได้อย่างไร
หรือว่าจะลอยมาตามกระแสน้ำจนเข้าสู่อาณาเขตใจกลางหุบเขาเหมือนตนเอง
กองไฟลุกโชนสะท้อนอยู่ในดวงตาพร่ามัว แม้เหลียนเซวียนจะได้รับ
