ความอบอุ่นจากประกายไฟ แต่อาภรณ์ของเขายังเปียกชื้นไม่แห้งดี เสื้อผ้าเปียกลู่แนบติดตัวทั้งหนาวและเหนียวหนึบ เหลียนเซวียนย่นคิ้วเข้าหากัน
เขาขยับเข้าหากองไฟ การเคลื่อนไหวเป็นไปเชื่องช้า สองมือที่ยันพื้นออกแรงไม่ได้มาก จึงต้องค่อยๆ ถัดตัวเข้าไป
ทันใดนั้นเขาก็หยุดเคลื่อนที่
ใบหูได้ยินเสียง “กรอบแกรบ” แว่วมา เสียงเบามาก แม้พละกำลังของเขาจะหดหายไปกว่าครึ่ง แต่ความสามารถในการได้ยินยังดีมากอยู่ เขายกมีดขึ้นช้าๆ ดวงตาไร้ประกายเลื่อนไปตามทิศทางของเสียง…
เซวียเสี่ยวหรั่นซึ่งอยู่อีกด้านไม่รู้สถานการณ์ริมฝั่งแม่น้ำด้านนั้น ตอนนี้เธอหยิบกิ่งไม้ขึ้นมากิ่งหนึ่ง แล้วเดินก้มหน้าก้มตาเดินไปที่ริมแม่น้ำอย่างซังกะตาย
ซวยจริงๆ ออกมาเที่ยวอยู่ดีๆ ดันพลัดตกลงมาอยู่ในป่าที่แม้แต่นกยังไม่ถ่ายมูลแบบนี้ได้ ยังมีใครชีวิตรันทดมากไปกว่าเธออีกไหม
แคว้นฉี? มันคือประเทศไหน เขาเยว่หลิงซานล่ะ เป็นเขาอะไร เธอตกลงมาที่บ้าๆ อะไรกันเนี่ย
เซวียเสี่ยวหรั่นหน้าเศร้า ใบหน้ากลมก้มต่ำลง เท้าเหมือนมีทองคำพันชั่งถ่วงอยู่
เรื่องกลับไปดูท่าจะไม่มีหวัง เธอเงยหน้ามองสีเขียวของป่าเขาลำเนาไพร น้ำตาก็ไหลพรากสองสาย
หากย้อนกลับไปทางเดิมที่เธ
