นกับสีเข้ม เสียงนกร้องแว่วไม่ขาดระยะ เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งวิ่งโฉบเข้าไปในพงหญ้า แต่ยังไม่ทันทำอะไร มันก็อันตรธานไปเสียแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นถอนหายใจเฮือก เธอมีปัญญาจับกระต่ายด้วยมือเปล่าที่ไหนกัน
แสงสว่างยามเช้ามีเหลือเฟือ ทำให้การมองเห็นของเธอชัดเจนขึ้นไม่น้อย
“เฮ้อ… ถ้าฉันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแต่สีเขียวแบบนี้สักสองสามเดือน สายตาของฉันก็คงได้กลับไปอยู่ที่ห้าจุดศูนย์เหมือนเดิมเลยละมั้ง” เธอพูดติดตลกทั้งที่อกตรมเหลือหลาย
แต่ที่จริงเดิมทีสายตาเธอก็ไม่ได้สั้นมาก เป็นเพราะช่วงมัธยมปลายปีสุดท้ายการบ้านเยอะ ทั้งแบบฝึกหัดและแบบเรียนที่ต้องทำต้องท่องไม่จบไม่สิ้น ทำให้สายตาแค่ห้าจุดศูนย์ของเธอกลายเป็นสี่จุดเจ็ด ตอนไปตัดแว่นสายตาที่โรงพยาบาล คุณหมอยังบอกว่านี่เป็นอาการสายตาสั้นเทียม ถ้าระวังเอาใจใส่และแก้นิสัยความเคยชินที่ไม่ดีในการใช้สายตา ก็ยังมีโอกาสหายกลับมาเป็นปรกติ แต่น่าเสียดายตอนนั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอมีเวลามาแก้ความเคยชินที่ไม่ดีของตัวเองเสียที่ไหน
ช่วงที่สู้รบตบมือกับแบบทดสอบไม่เว้นแต่ละวัน เธอเคยตัดพ้ออยู่บ่อยครั้ง ว่าชีวิตสุดโหดตอนมัธยมปลายปีสุดท้ายทำให้เกิดไก่สี่
