ซี่โครงหมู ข้าวอบเกาลัด…
เพียงชั่วพริบตา เธอก็คิดเมนูอาหารจากเกาลัดได้มากมาย “โครก” เสียงท้องร้องเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ
แต่น่าเสียดาย ไม่มีไฟ หม้อก็ไม่มี ตอนนี้คงได้แต่กินเกาลัดดิบประทังชีวิตไปก่อน แต่กินมากก็ไม่ได้ เพราะถ้ากินเยอะเกินไปอาจไม่ย่อย
ความเป็นจริงทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นห่อเหี่ยวลงไปเล็กน้อย
แน่นอนว่าย่อยยากยังดีกว่าอดตาย ถึงอย่างไรเกาลัดดิบก็เป็นธัญพืช มาคิดหาวิธีว่าขนเจ้าลูกหนามพวกนี้กลับอย่างไรไปดีกว่า
เซวียเสี่ยวหรั่นมองซ้ายมองขวา ดูว่าจะมีอะไรที่พอใส่ของลงไปได้นอกจากเป้สะพายหลังที่เหลือพื้นที่ใส่ของเพียงเล็กน้อย
ที่พื้นมีผลเกาลัดที่แตกเองตามธรรมชาติอยู่ไม่น้อย เธอจึงเก็บพวกมันมาก่อน แล้วค้นหามีดพับสำหรับปอกผลไม้ออกมาจากเป้
เซวียเสี่ยวหรั่นชอบกินผลไม้ ดังนั้นจึงมักพกมีดปอกผลไม้ติดกระเป๋าไปด้วยเสมอ มีดเล่มนี้คุณปู่ซื้อให้เธอก่อนที่จะขึ้นชั้นมัธยมปลาย ทั้งด้ามจับและใบมีดเป็นสีเงิน ด้ามจับไม่หนามาก ความสามารถในการใช้งานอาจไม่หลากหลายเท่ามีดพับสวิส [2] แต่ด้วยความที่เป็นมีดปอกผลไม้แท้ๆ ใช้มาสามปีแล้วก็ยังคมกริบ
คุณปู่ของเธอเป็นเชฟ เลยค่อนข้างจู้จี้เกี่ยวกับมีด แต่ให้
