รทั้งนั้น ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ต้องนอนให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน
“ฮัดเช้ย ฮัดเช้ย”
ลมหนาวยามเช้าทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นจามออกมาสองสามครั้ง
เธอออกแรงนวดแขนทั้งสองที่แข็งจนแทบไม่รับรู้ความรู้สึก เคราะห์ดี พอตื่นขึ้นมาพบว่าเขายังไม่ตาย และตนเองก็ไม่ได้อับจนถึงขั้นต้องนอนกับศพ
“อมิตตาพุทธ สวรรค์คุ้มครองปกปักรักษา ด้วยพระมหากรุณาธิคุณยิ่งใหญ่ของเจ้าแม่กวนอิม คุณเป็นคนมีบุญและดวงแข็ง ในที่สุดความทรมานตลอดทั้งคืนก็นับว่าสิ้นสุดแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นเอาเสื้อแขนยาวคลุมตัวให้ชายคนนั้นต่อ พอชำเลืองไปเห็นใบหน้าอันน่าสยดสยองก็รีบเบือนศีรษะไปทางอื่น
“ฉันจะไปหาแหล่งน้ำ คุณนอนพักผ่อนดีๆ อย่าขยับซี้ซั้วล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นดึงกระเป๋าเป้มาจากใต้ศีรษะของเขา ก่อนจะนำกลับมาสะพายไว้กับตัว ในนั้นมีแต่สมบัติของเธอทั้งนั้น ต้องพกติดตัวไว้ถึงจะอุ่นใจ เธอขยับต้นขาอย่างยากลำบาก ค่อยๆ เดินไปยังริมฝั่งแม่น้ำ
เธอค่อยๆ ยืนขึ้น ดูเหมือนว่ากล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่างของเธอกำลังร่ำร้อง เมื่อยขบเสียจนอยากด่าใครระบายอารมณ์
พอเสียงเท้าเดินไกลออกไป บุรุษซึ่งนอนนิ่งอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้น ดวงเนตรเลื่อนลอยไร้จุดหมายหรี่ลงช้าๆ ฉายแววเฉียบค
