้ายังไม่สว่าง เขาต้องแข็งตายแน่ แน่นอนว่าเธอเองก็คงหนาวจนทนไม่ได้เหมือนกัน
หากเขาแข็งตาย ความเพียรพยายามทั้งหมดของเธอก่อนหน้านี้ก็เป็นอันสูญเปล่า
เซวียเสี่ยวหรั่นกัดฟันตัดสินใจมอบไออุ่นให้แก่เขาโดยตรง ด้วยการขึ้นไปกกกอดอยู่บนตัวเขา จากนั้นก็ใช้เสื้อแขนยาวคลุมตัวทั้งสองคน สุดท้ายร่างกายก็อุ่นขึ้น แม้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวเขาจะมีแต่กลิ่นสาบไม่พึงประสงค์ แต่เธอก็อดกลั้นไว้
“ฉันจะบอกอะไรให้ คุณต้องแข็งใจผ่านมันไปให้ได้ อย่าให้ความปรารถนาดีของฉันต้องสูญเปล่า ฉันต้องกล้ำกลืนความอัปยศอดสูเพื่อหน้าที่สำคัญ เอ้อ... คำพูดนี้ใช้ไม่ได้ น่าจะเป็นยอมลำบากเพื่อช่วยชีวิตคน เอ้อ... ดูเหมือนยิ่งไม่ถูกไปใหญ่ โอ๊ย เอาเป็นว่าคุณอย่าตายก็แล้วกัน ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันพบว่าตัวเองกอดศพหลับไปละก็… โอ้ แม่เจ้า โอ้ สวรรค์ ชีวิตนี้ฉันคงไม่กล้าหลับอีกแล้ว คุณจะกลายมาเป็นฝันร้ายชั่วชีวิตของฉันไม่ได้เป็นอันขาด ไหว้ล่ะ ขอร้องเลย ได้โปรดอดทนไว้ก่อนนะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่นาน ก่อนผล็อยหลับไป
วันนี้เจอแต่ปัญหาหนักอก ทำให้เธอเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ดังนั้นแม้ว่าจะนอนอยู่ในป่าท่ามกลางสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย เธอก็ไม่สนใจอะไ
