ใช่ความฝัน เธอตกจากหน้าผาลงมาในป่าดงดิบจริงๆ หรือนี่ เซวียเสี่ยวหรั่นนวดพลางร้องเอะอะโวยวาย
เสียงคร่ำครวญของเธอดังก้องไปทั่วเชิงเขา ทำเอาหมู่มวลวิหคซึ่งเดิมทียังส่งเสียงเจื้อยแจ้วบินกระเจิดกระเจิง
เปลือกตาของชายที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มขยับแต่ยังไม่ลืมขึ้นมา
เซวียเสี่ยวหรั่นร้องตะโกนโหวกเหวกสองสามหน พอนึกถึงผู้ชายข้างตัวก็รีบก้มลงไปสำรวจโดยไม่แยแสบาดแผลน่าเกลียดน่ากลัวบนใบหน้าของอีกฝ่าย เธอเอื้อมมือไปทดสอบใต้จมูกของเขาก่อนจนแน่ใจว่ายังมีลมหายใจ ค่อยวกกลับมาสัมผัสที่หน้าผาก
“โชคดีๆ ไข้ลดแล้ว ไม่เป็นไร… ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”
ตั้งแต่เมื่อคืนอุณหภูมิภายนอกก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองหนาวสั่น ตอนแรกเซวียเสี่ยวหรั่นก็แค่เข้าไปนอนชิดกับชายหนุ่ม คิดว่าจะฝืนทนสักคืน แต่ใครจะรู้ว่าพอถึงยามดึกสงัด บุรุษที่นอนอยู่ด้านข้างกลับมีอาการกระสับกระส่ายผิดปรกติ เธอเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของเขาก็พบว่าไข้ขึ้น
ดังนั้นเธอจึงควานหายาลดไข้ท่ามกลางความมืด แล้วป้อนให้เขา แต่ยิ่งดึกอุณหภูมิภายนอกก็ยิ่งลดลง ชายหนุ่มกินยาลดไข้แล้วก็หนาวสั่นจนฟันกระทบกัน
เซวียเสี่ยวหรั่นแค่เห็นก็รู้ว่าไม่ดีแล้ว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ฟ
