อย่างไรเสียก็ต้องช่วยคน มิเช่นนั้นเธอก็คงไม่กล้าเดินออกไปจากป่าแห่งนี้เพียงลำพัง เซวียเสี่ยวหรั่นกวาดมองผืนป่าอันมืดมิด หัวใจพลันสะท้านเยือก
พูดตามตรง เธอกลัวความมืด หากมีเพื่อนคุยด้วยคงจะดีขึ้น หากให้อยู่ในป่ามืดๆ แบบนี้คนเดียว เซวียเสี่ยวหรั่นคงกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
“เฮ้… คุณสบายดีอยู่รึเปล่า ได้ยินที่ฉันพูดไหม มา กินยาก่อน นี่ช่วยแก้อักเสบกับแก้ปวด คุณได้ยินไหม”
“อ้าปาก ดื่มน้ำ อย่าคายออกมาเชียวล่ะ สถานที่เสื่อมโทรม แบบนี้ ไม่มีที่ให้ซื้อยาหรอกนะ”
“เอ้า กลืนสิ ฉันไม่ทำร้ายคุณหรอก รีบกลืนลงไปซะ ทำร้ายคุณไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันเลย อีกอย่างด้วยสภาพของคุณตอนนี้ หากฉันจะเอาชีวิตคุณ จะต้องใช้ยาให้เปลืองทำไม จริงไหม”
“เรียบร้อย กลืนลงไปได้เสียที ไอ้หยา น้ำแร่ของฉันใกล้หมดแล้ว จบกัน พรุ่งนี้ต้องดื่มน้ำดิบแล้ว จะท้องเสียรึเปล่าก็ไม่รู้”
เสียงบ่นงึมงำของเซวียเสี่ยวหรั่นสะท้อนกลับไปกลับมา
ลมหายใจของชายหนุ่มอ่อนมาก แต่เขาก็ให้ความร่วมมือในการกินยาเป็นอย่างดี
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบของในเป้ในเขาหนุนศีรษะอยู่ออกมา ตอนนี้เธอหิวจนไส้กิ่ว หากไม่หาอะไรกินสักหน่อย คงได้หน้ามืดเป็นลม
เพราะรู้ว่าของที่ขา
