ก็ได้ ที่นี่เป็นป่าดงดิบกว้างใหญ่ แค่มองยังไม่เห็นว่าจะไปสิ้นสุดตรงไหน หากคุณบีบคอฉันตาย ตัวคุณเองก็ไม่รอดชีวิตออกไปเหมือนกัน ฉันมียารักษาแผลให้คุณได้ บางทีพวกเราอาจยังมีโอกาสออกไปจากป่าแห่งนี้ อีกอย่าง ต่อให้แผลของคุณหายเอง แต่คุณอยู่ในป่าคนเดียวไม่รู้สึกกลัวบ้างเลยหรือ มีคนอยู่เป็นเพื่อนยังไงก็ดีว่าอยู่ตัวคนเดียว คุณว่าจริงไหมล่ะ”
เธอยังพูดไม่ทันจบคำ มือที่อยู่บนลำคอก็คลายออกอย่างสมบูรณ์ เซวียเสี่ยวหรั่นดีใจมาก กำลังคิดจะเอ่ยบางอย่าง แต่ชายคนนั้นกลับทรุดลงไปแล้ว พับผ่าสิ หากเธอไม่เอากระเป๋าเป้มาวางให้หนุนศีรษะ ป่านนี้คงได้หัวร้างข้างแตกกันไปแล้ว
เอาเถอะ ปฏิกิริยาเมื่อครู่นี้คงจะเป็นแรงเฮือกสุดท้ายของเขาแล้วละมั้ง เซวียเสี่ยวหรั่นลูบคอที่ถูกเขาบีบเบาๆ ลอบก่นด่าอยู่ในใจ
รู้อย่างนี้ไม่เปลืองน้ำลายไร้สาระกับเขาดีกว่า แกะมือออกโดยตรงไปเลย ด้วยสภาพทางร่างกายของเขาตอนนี้ สู้แรงของตนเองไม่ได้อยู่แล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นเบ้ปากถลึงตาใส่ชายที่ยังหมดสติอยู่ที่พื้น
นับว่าเขายังรู้กาลเทศะ ยอมปล่อยตนเองออกมา ฮึ ไม่อย่างนั้นดูว่าเธอจะช่วยเขาอีกไหม เซวียเสี่ยวหรั่นโมโหฮึดฮัด
แต่เธอมานึกๆ ดู
