กรอกน้ำแร่เข้าปากสองคำ พอเห็นว่าน้ำใกล้จะถึงก้นขวดถึงวางลงอย่างอาลัยอาวรณ์
แน่นอนว่าของไม่กี่อย่างเหล่านี้ไม่พอถมกระเพาะให้เต็มอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาวเจ้าเนื้ออย่างเธอ ปริมาณแค่นี้ปกติแล้วไม่พอเป็นขี้ฟันของเธอด้วยซ้ำ
แต่เธอไหนเลยจะกล้ากินเยอะ พรุ่งนี้มะรืนนี้จะทำอย่างไร จะต้องอดตายอยู่ในป่านี้หรือเปล่า
อีกอย่าง ตอนนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียว ยังมีคนบาดเจ็บสาหัสเป็นตายเท่ากัน ต้องการอาหารประทังชีวิตเพื่อให้รอดพ้นจากประตูนรกอีกคน
รอบด้านมีแต่ความมืดมิด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องระงมมาจากพงหญ้าใกล้ๆ กับเสียงนกไม่รู้ประเภทแว่วมาจากป่าที่อยู่ไกลออกไป ความเย็นยะเยือกยังคงแผ่ซ่านอยู่รอบกาย อาจเพราะเธอดื่มน้ำเย็นเข้าไปด้วย ถึงได้รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมฆดำคล้อยมาบดบังแสงจันทร์ ประกอบกับเธอสายตาสั้นเป็นทุนเดิม ดังนั้นการมองเห็นจึงพร่ามัว สภาพแวดล้อมที่มีแต่ความมืดมิด ทำให้เธอรู้สึกหวาดผวา
เธอชำเลืองมองคนที่นอนไม่ไหวติงบนพื้นอย่างรวดเร็ว
“นี่… กินอะไรสักหน่อยไหม”
เธอหนาวจนแม้แต่เสียงก็ยังสั่น แม้ว่าจะไม่ยินดีอย่างไร ก็ต้องเสียสละแบล็กฟอร์เรสที่เหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่งให้เขา
เธอบิส่วนหนึ
