“เมื่อครู่นี้ตอนที่ไอ้แซ่เฉินพ่นหมาออกจากปาก ทำไมไม่เห็นเจ้าเสนอหน้าออกมาห้ามปราม พอตอนนี้มันปากพล่อยจนโดนข้าอัดจนน่วม เจ้ากลับกระโดดออกมาทำตัวเป็นคนดีมีเมตตาเสียอย่างนั้น…”
“เป็นถึงศิษย์สืบทอดแท้ๆ แต่กลับมาจ้องเล่นงานศิษย์ที่เพิ่งกราบเข้าสำนักอย่างข้า พูดออกไปไม่อายชาวบ้านเขาบ้างหรือไง!”
รอยยิ้มของฉู่เหอแข็งค้างอยู่บนใบหน้า สีหน้าพลันเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด ดูย่ำแย่ลงถนัดตา
ในฐานะศิษย์สืบทอด ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาแบบนี้กับเขามาก่อน โดยเฉพาะการถูกกู้หย่วนชี้หน้าด่าท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง จิตสังหารพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ!
ส่วนมู่หรงอู๋ซวงยังคงมีท่าทีเย็นชาและสงบเงียบดุจเดิม เธอเฝ้ามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ เพียงแต่สายตาที่มองไปยังกู้หย่วนนั้น แฝงไว้ด้วยประกายประหลาดใจอยู่ลึกๆ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉู่เหอ กู้หย่วนกลับยิ่งหัวเราะร่วน
“เอาล่ะ ข้าไม่พูดมากแล้วดีกว่า เดี๋ยวบางคนโดนจี้ใจดำเข้า จะดิ้นพล่านเอาเสียเปล่าๆ!”
พูดจบ กู้หย่วนก็ไม่สนว่าคนอื่นๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาหลอมรวมร่างเข้ากับประกายกระบี่ กระโดดลงจากเรือมังกรเหินเวหาด้วยตัวเอง
