หลี่ฉางชิงอาจจะทนงตนว่ามีพี่ชายแท้ๆ อย่างหลี่ฉางเซิงคอยดูแลคุ้มครองอยู่ ถึงได้คิดจะไปร่วมวงแจมในตำหนักเซียนมังกรชาด เพื่อไขว่คว้าวาสนากับเขาด้วย
หารู้ไม่ว่า ตำหนักเซียนมังกรชาดไม่ใช่สนามเด็กเล่น ต่อให้หลี่ฉางเซิงอยู่ที่นั่นด้วย ก็ใช่ว่าจะสามารถปกป้องเขาได้ตลอดรอดฝั่ง
แน่นอนว่า หลี่ฉางชิงจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ย่อมไม่เกี่ยวกับกู้หย่วนเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้น เขาจึงเพียงแค่ปรายตามองหลี่ฉางชิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเมินเฉยไม่ใส่ใจ
ทว่ากลับมีศิษย์สายในอีกคนหนึ่ง ที่รู้สึกขัดหูขัดตากับการทำตัวโดดเด่นของกู้หย่วนมาหลายครั้งหลายคราแล้ว พอตอนนี้เห็นกู้หย่วนไม่สามารถเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดพร้อมกับพวกตนได้ ความรู้สึกเหนือกว่าในใจของมันก็พลันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที
ใบหน้าของมันเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยการเย้ยหยันและเสียดสี อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเหน็บแนมขึ้นมา
“ว่าอย่างไรเล่า? หรือว่าศิษย์น้องกู้เองก็อยากจะเดินทางไปตำหนักเซียนมังกรชาดพร้อมกับพวกเราด้วย?”
“ช่างน่าเสียดายนัก โควตาป้ายคำสั่งมังกรชาดถูกกำหนดไว้หมดแล้ว ศิษย์น้องกู้คงทำได้แค่ฝันเอาแล้วล่ะ…”
