ดวงอาทิตย์ลาลับทางตะวันตกเหลือเพียงรัศมีสีแดงอ่อนจางแต้มระบายบนขอบฟ้า แต่ป่าละแวกใกล้เคียงกลับถูกความมืดกลืนหายไปทีละน้อย
“ฉะ… ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย”
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกขมปร่าในโพรงปาก ฝืนกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ขยับแขนที่เริ่มจะแข็งเล็กน้อย พลางเหยียบกิ่งไม้ด้านข้างค่อยๆ ลุกขึ้นมา
เมื่อครู่นี้เธอเห็นที่ราบค่อนข้างโล่งว่างที่ด้านซ้ายของเชิงเขา ถึงอย่างไรตรงนั้นก็ไม่ได้มีแต่ต้นไม้ไปเสียหมด อาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่มืดสนิทลองไปดูสักหน่อยดีกว่า
หลังจากลงมาถึงพื้น ก็รู้สึกแสบกลางฝ่ามือเล็กน้อย เปลือกไม้ของต้นไม้ต้นนี้มีแต่เสี้ยนตำมือ ปีนขึ้นปีนลงครั้งเดียวก็มือแดงไปหมดแล้ว แม้จะหอบเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้นำพามากมาย ซอยเท้าวิ่งไปยังสถานที่ที่เล็งไว้เมื่อครู่นี้
แสงสว่างในป่าเริ่มริบหรี่ ใครๆ ต่างก็รู้ว่าในป่ายามค่ำคืนอันตรายกว่าช่วงกลางวัน
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือการหาสถานที่ปลอดภัยพักค้างคืนก่อนตะวันลับเหลี่ยมเขา เรื่องในวันพรุ่งนี้ค่อยมาคิดหลังจากนั้น
พื้นที่โล่งแห่งนั้นไม่ถือว่าไกล หลังวิ่งงกๆ เงิ่นๆ ออกมาจากป่าก็พบแล้ว ที่นั่นมีแม่น้ำค่อนข้างกว้างสายหนึ่ง ขณะเดินข้ามพงหญ้ามาก็ได้ยินเสียงน้ำไหล
คว
