ติดกระเป๋ามาด้วย
บางครั้งเธอกินเยอะเกินไปจนปวดท้อง บางครั้งไม่ระวังโดนไอเย็นก็จะปวดรอบเดือน ดังนั้นจึงเตรียมลดกรดกับยาแก้ปวดไว้เสมอ ส่วนยาลดไข้กับยาแก้อักเสบ มีครั้งหนึ่งไข้ขึ้น เลยไปเบิกมาจากห้องพยาบาลที่โรงเรียน ต่อมาหลังจากไข้ลดจึงไม่ได้กินต่อ เหลือทิ้งไว้มาจนบัดนี้ ส่วนทิงเจอร์ไอโอดีนเธอเคยหกล้มหัวเข่าแตกเลยซื้อมา ใช้ไปแค่ไม่กี่ครั้ง
“มีบาดแผลต้องกินยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดก่อน”
เซวียเสี่ยวหรั่นค้นหากระเป๋าผ้าลายดอกใบเล็ก นั่นคือกระเป๋ายาของเธอ จากนั้นก็ค้นยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวด พร้อมกับน้ำแร่ที่เหลืออยู่ครึ่งขวดออกมา
เธอใช้กระเป๋าเป้หนุนศีรษะของชายคนนั้น ก่อนลองป้อนน้ำให้เขาเล็กน้อย
“นี่ ได้ยินฉันพูดไหม ตื่นสิคุณ ตื่นๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นตบๆ หัวไหล่ของเขาอย่างเบามือ แต่ไม่มีความเคลื่อนไหว
“คุณดื่มน้ำสักหน่อยนะ”
เธอรินน้ำใส่ฝาขวดเล็กน้อย เผื่อเขาดื่มไม่เข้าปาก เธอจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำ มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าพรุ่งนี้เธอต้องดื่มน้ำที่ยังไม่ผ่านการฆ่าเชื้อจากแม่น้ำหรือเปล่า
แม้อยากจะหลีกเลี่ยงบาดแผลบนใบหน้าของเขา แต่รอยเฆี่ยนลายพร้อยเหล่านั้นแทบจะกินพื้นที่ทั้งหมด มีที่ว่างให้วางมือเสี
