กมายในหลุมใหญ่ ทว่าสุดสายตามองเห็นกลับยังคงมีแต่ต้นไม้น้อยใหญ่เท่านั้น
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เซวียเสี่ยวหรั่นหยุดพักหายใจกระหืดกระหอบ
ไม่ถูก นี่ไม่ถูกต้อง
หยาดเหงื่อไหลย้อยจากหน้าผาก เธอรู้สึกหวั่นใจอยู่ลึกๆ
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เซวียเสี่ยวหรั่นก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง นางกอดกิ่งไม้ที่แกว่งไปมา เงยหน้ามองลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้บางตาเหล่านั้น
เธอคงไม่ได้ตาลายหรอกนะ
ถึงตาซ้ายจะสั้นร้อยห้าสิบ ตาขวาสองร้อยก็ไม่น่าจะถึงกับเห็นภาพซ้อน
แต่สีเขียวสุดลูกหูลูกตาที่เห็นอยู่นี่มันเรื่องอะไรกัน
เธอเอียงคอมองไปอีกด้าน ก็ยังคงเห็นแต่สีเขียวเต็มสองตา ที่เพิ่มขึ้นมาคือทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวราวกับผืนแพร
เธอหลับตาลงอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง แต่ทัศนียภาพยังคงไม่เปลี่ยน
แม้แต่ภูเขาที่เธอพลัดตกลงมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
เซวียเสี่ยวหรั่นสั่นสะท้านไปทั้งตัว
จบกัน เธอตกลงมาที่ไหนกันแน่ อย่าบอกนะว่าแค่ร่วงจากหน้าผาก็ข้ามมาไกลถึงป่าต่างมิติ หรือว่าจะทะลุมาถึงป่าแอมะซอน?
เธอหย่อนก้นนั่งบนกิ่งไม้สองมือโอบกอดลำต้น กิ่งไม้ส่ายไหวเพราะน้ำหนักของเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ดวงตาแข็งทื่ออย่างตื่นต
