“หากข้าได้พบเจ้าตั้งแต่ก่อนหน้านี้…ก็คงดีไม่น้อย เสียแต่ว่าข้ายังไม่เคยมีโอกาสได้เลี้ยงข้าวเจ้าสักมื้อ…ข้าขอโทษจริงๆ ”
“…ไม่เป็นไรขอรับ”
ราชินีกระบี่ยังคงเอ่ยขอโทษข้า
…แต่ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมนางจึงรู้สึกผิดนัก
แม้นางจะสนิทกับมารดาของข้าเพียงใด ท้ายที่สุด…ข้ากับนางก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า
ถึงกระนั้น ในสถานการณ์เช่นนั้น นางก็ยังยืนยันที่จะรับกู่หลิงฮวาไปด้วยตัวเองและรับผิดชอบนางด้วยตนเอง
ในมุมมองของข้าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ที่เหลือ ข้าจัดการตัวเองได้อยู่แล้ว
‘แม้ว่า…ความจริงจะไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิดก็เถอะ’
ราชินีกระบี่มองข้าพลางชะงักเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยคำขออย่างระมัดระวัง
“…ข้าขอ…จับมือเจ้า…สักครั้งได้หรือไม่”
“จับมือหรือขอรับ?”
แม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่คำขอนั้นก็ไม่ได้เกินเลยอะไร
ข้าจึงค่อยๆ ยื่นมือไปหาราชินีกระบี่
ตรงหน้าคือมือที่เหี่ยวย่นของนาง…เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา
“ขอโทษนะ…ที่มือของข้าดูเหี่ยวย่นเช่นนี้…”
‘…ถึงขนาดนี้ก็ยังจะขอโทษอีกงั้นหรือ’
บางที…สิ่งที่นางอยากบอกข้า อาจมีเพียงแค่คำว่าขอโทษก็เป็นได้
ข้าคิดพลางยื่นมือเข้าไปกอบกุมมือนั้นไว้ด้วยความระมัดระวัง
เมื่อมือของเราสัมผัสกัน ราชินีกระบี่ก็ยิ้มบางๆออกมา พลางเอ่ยเสียงแผ่ว
“หากข้า…ยังคงมีสุขภาพแข็งแรง…ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะ…”
