จนกระทั่งร่างกายถึงขีดจำกัด ถึงขั้นไม่สามารถขยับต่อได้อีกแม้แต่นิดเดียว
แขนทั้งสองข้างสั่นระริก…เหงื่อหยดจากปลายคางทีละหยด
จนถึงตอนนั้นเอง นางจึงยอมหยุดการฝึกลง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา กู่หลิงฮวาไม่ยอมหลับไม่นอน ฝืนร่างกายของตนเองจนถึงขีดสุด
“ตอนนี้…ได้เวลาไปพบท่านอาจารย์แล้ว”
นางพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่ภาพของอาจารย์หญิงซึ่งกลับมายังสำนักเพื่อความปลอดภัยปรากฏขึ้นในใจ…
เมื่อคราวที่นางรอดชีวิตกลับมา และรายงานให้ท่านอาจารย์รับรู้ว่า ตนปลอดภัยแล้ว…
อาจารย์หญิงแห่งฮวาซานถึงกับน้ำตาคลอเบ้า
“อาจารย์คนนี้…ช่างไร้ความสามารถนัก ข้าขอโทษ…”
แต่นางต่างหาก ที่ไม่คู่ควรกับคำว่า ‘ศิษย์’
ไม่ใช่อาจารย์ที่ไร้ความสามารถ…แต่เป็นตัวนางเองที่ยังอ่อนแอเกินไป
หลังจากนั้น กู่หลิงฮวาเดินไปชำระล้างร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อนออกเดินทาง
แต่ทันทีที่เลี้ยวหัวมุม สายตาของนางก็สบเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
“อ๊ะ…”
“…”
คนผู้นั้นคือยองพุง
หนึ่งในบุคคลที่กู่หลิงฮวารู้สึกไม่สบายใจด้วยมากที่สุด…ด้วยหลายเหตุผล
ยองพุงรีบค้อมศีรษะเคารพนางโดยไม่ลังเล ด้วยเพราะฐานะของนางคือศิษย์รุ่นที่สองของสำนักฮวาซาน
“ท่านอาจารย์อาหญิงน้อย…ข้าคิดว่าท่านกำลังฝึกอยู่ จึงไม่ได้รบกวน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำของยองพุง กู่หลิงฮวาก็ไม่ได้ตอบอะไร
เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินผ่านเขาไปเงียบๆ
