“ที่รั้งนางไว้ก่อนหน้านี้… ก็เพื่อให้ข้าได้ยินคำพูดนั่นใช่ไหม?”
เมื่อข้าถามออกไป นัมกุงบีอาก็พยักหน้าช้าๆ
ข้าเกาท้ายทอยเล็กน้อยด้วยความรู้สึกกระดาก
ถึงจะรู้สึกขอบคุณก็เถอะ…
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นขนาดนั้น เพราะจริงๆแล้ว ข้าต่างหากที่ควรพูดอะไรบางอย่างกับกู่หลิงฮวาก่อน
ถึงอย่างนั้นก็ตาม คำพูดของนาง…ก็น่าจะมาจากใจจริง
และข้าก็พอจะเข้าใจดีว่า นัมกุงบีอาคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนั้น
“ขอบใจนะ”
คำพูดนั้น…ข้าพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
อาจเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่ข้าพูดคำนี้กับนัมกุงบีอาตลอดหลายภพชาติที่ผ่านมา
นัมกุงบีอาชะงักไปทันทีราวกับไม่ได้คาดคิดว่าจะได้ยินคำแบบนี้จากปากข้า
…ตกใจขนาดนั้นเลยหรือ?
“เจ้าทำหน้าแบบนั้นทำไม…?”
ข้ายังพูดไม่ทันจบดี นางก็หันหลังวิ่งขึ้นเขาไปอย่างกะทันหัน
ดูท่าจะรีบมากเสียด้วย
“เดี๋ยวสิ! อย่างน้อยก็กลับมากินข้าวด้วยล่ะ!”
ข้าตะโกนตามหลังไปทีหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่านางจะได้ยินหรือเปล่า
แต่ดูจากแขนที่ยังพันแผลอยู่แบบนั้น คงไม่ใช่วิ่งไปฝึกยุทธหรอกมั้ง
และอีกอย่างใบหูของนัมกุงบีอาตอนที่วิ่งหนีไป…ก็แดงระเรื่อทีเดียว
เมื่อข้ากลับมาถึงที่พัก สิ่งที่เห็นก็ทำให้ต้องผงะเล็กน้อย
…ปรากฏว่าผู้อาวุโสเซียนกระบี่กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว
ท่านผู้อาวุโสที่กำลังปัดกวาดทำความสะอาดอยู่เงยหน้าขึ้นมาทักทายข้าทันที
“ขออภัยที่ไม่ได้ดูแลให้ดีในช่วงที่ผ่านมา…คุณชาย”
