“แม้เจ้าจะไม่ใช่คนในสำนัก และเกิดเหตุในต่างถิ่น…แต่ในฐานะเจ้าสำนัก ข้าที่ไม่อาจแสดงหน้าต่อผู้บาดเจ็บได้อย่างสม่ำเสมอ…ก็ต้องขอโทษด้วย”
“…ไม่เป็นไรเลยขอรับ”
ในเมื่อข้าไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แถมยังได้ค่าตอบแทน รวมถึงการรักษาจากแพทย์อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ
มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะถือสาอะไรได้
ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังมีเรื่องบางอย่างที่ตั้งใจจะขอความช่วยเหลืออยู่พอดี
เอาไว้ค่อยไปพูดในภายหลังแล้วกัน…
‘…แต่ที่น่าเจ็บใจก็คือ ดันสลบไปนานจนแผนการเลื่อนออกไปหมดนี่ล่ะ’
ข้าถูกกักตัวไว้นานเกินไป
แต่ไหนแต่ไร ข้าวางแผนจะเดินทางกลับหลังจบพิธีประลองดอกเหมยแล้ว
ทว่ากู่หลิงฮวากลับแสดงเจตนาชัดว่า ไม่ต้องการกลับตระกูลอีก…
จริงๆ แล้วข้าก็ตั้งใจจะออกเดินทางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่นี่ก็ถูกขังอยู่ถึงสี่วันเข้าไปแล้ว
คิดดูดีๆ …ตอนนี้ก็น่าจะเป็นช่วงเวลาที่พิธีประลองดอกเหมยกำลังเริ่มต้นไม่ใช่หรือ?
ตามช่วงเวลาที่เคยได้ยินมาก็ดูจะตรงกันอยู่
“เจ้าสำนัก ข้าขอถามหน่อย…ตอนนี้ใช่ช่วงพิธีประลองดอกเหมยหรือเปล่า?”
คำถามของข้าทำให้คิ้วของเซียนดอกเหมยกระตุกเล็กน้อย
“โดยปกติ…ใช่ ช่วงนี้แหละ แต่เพราะเกิดบางเรื่องขึ้น จึงเลื่อนออกไปอีกไม่กี่วัน คงจะเริ่มในเร็ววันนี้”
คำตอบของเขาทำให้ข้าต้องเก็บความตกใจเอาไว้ภายใน
ฮวาซานถึงกับเลื่อนพิธีใหญ่ของสำนัก?
‘แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่’
