เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับสายฝนโปรยปรายเล็กน้อย ข้าลุกขึ้นจากที่นอนพลางรับถ้วยน้ำจากวีซอลอาที่ถือมาให้
“…อา… จะตายอยู่แล้ว”
เพิ่งตื่นก็รู้สึกคอแห้งเสียจนต้องรีบดื่มน้ำ คงเป็นเพราะเหงื่อที่เสียไปเมื่อคืนมากเกินไปกระมัง
[ก็สมควรแล้วล่ะ นี่เจ้ากลิ้งตัวไปมาอยู่ทุกคืน จะไม่หมดสภาพได้อย่างไร]
“…ข้าแค่ฝึกยุทธอย่างจริงจังในฐานะจอมยุทธ์ แล้วทำไมท่านต้องว่าข้าด้วย”
ข้าตอบกลับไปพลางนวดหัวไหล่ที่ปวดเมื่อยไปหมด
ช่วงนี้ ข้ามักฝึกยุทธในยามค่ำคืนต่อเนื่องกันหลายวัน จนเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าแทนที่จะรู้สึกสดชื่น
แต่ที่น่าหงุดหงิดคือ… ถึงจะเป็นเช่นนั้น ร่างกายกลับฟื้นตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กล้ามเนื้อที่เคยหย่อนยานในหลายจุดเริ่มเกร็งแน่นและเป็นรูปทรงมากขึ้น
ว่ากันว่าการเดิมพันช่วยเร่งพัฒนาร่างกายได้ก็จริง… แต่แบบนี้มันเร็วเกินไปหรือเปล่านะ
ข้าฝืนลุกขึ้นจากเตียงทั้งร่างที่หนักอึ้ง แล้วก้าวออกไปข้างนอก
ทันทีที่ย่างเท้าออกมา ก็เงยหน้ามองฟ้า วันนี้ท้องฟ้าช่างปลอดโปร่งเป็นพิเศษ
‘ไม่มีแม้แต่เมฆสักก้อนเดียว’
ท้องฟ้าใสสะอาดในช่วงปลายฤดูร้อนช่างงดงามเสมอ
คงเพราะอยู่บนภูเขาสูง อากาศจึงไม่ร้อนจนเกินไป จึงยิ่งทำให้รู้สึกดีขึ้น
‘นัมกุงบีอาออกไปแล้วหรือยังนะ?’
เมื่อไม่เห็นเงา ข้าก็พอเดาได้ว่า นางคงออกไปตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนทุกครั้ง
บางทีนางคงไปหากู่หลิงฮวาตามที่พูดไว้เมื่อวาน
