เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ชิ๊ง! เคร้ง!
ทุกครั้งที่คมกระบี่กระทบกัน ก็มีประกายไฟสาดกระจายออกมา
กระบี่ที่อัดแน่นด้วยลมปราณกรีดเฉียดกลางอากาศ ทิ้งรอยเส้นไว้เบื้องหลัง เส้นแสงที่ลากตามทางของกระบี่นั้น คล้ายกับสายน้ำที่คดเคี้ยวไหลริน
กระบวนท่าก้าวเท้ายิ่งแปรเปลี่ยนว่องไวและหลากหลายขึ้น เพื่อถ่ายทอดเจตจำนงแห่งกระบี่สายฟ้าและกระบี่พริบตา
นางจึงใช้ท่าก้าวมังกรคราม อันเป็นวิชาก้าวเท้าของตระกูลนัมกุง ที่ฝึกฝนมาเพื่อเสริมพลังในกระบวนท่า
ท่วงท่าดังกล่าวงดงามราวกับร่างของอสรพิษมังกรที่เลื้อยพลิ้ว
นัมกุงบีอายังคงรักษารูปแบบของ “กระบวนท่ากระบี่ราชันย์” ซึ่งเป็นสุดยอดกระบวนท่าของตระกูล และสะบัดกระบี่ไม่หยุด
แม้ลมปราณในตันเถียนจะเริ่มเหือดแห้งลงเรื่อยๆ แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น
ไม่รู้ว่านางฟาดกระบี่ไปกี่ครั้งแล้ว แต่ถึงจะมากแค่ไหน เวลาก็ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
ถึงกระนั้น นัมกุงบีอากลับรู้สึกว่าร่างกายของตนใกล้จะถึงขีดจำกัดความรู้สึกคล้ายกับการฝึกกระบี่ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก
แขนที่เคยได้รับแรงกระแทกจนแทบหัก เมื่อขยับขึ้นมาก็ปวดแปลบอย่างรุนแรง ร่างกายที่ยังไม่ชินกับสนามรบจริง ไม่ยอมขยับพลิ้วตามใจราวกับสายลมเช่นเคย
‘แตะตัวเขา…ไม่ได้เลย…!’
ความห่างชั้นระหว่างเรามันมากถึงเพียงนี้เลยหรือ?
ยาฮยอลจ็อกไม่ได้แม้แต่จะชักอาวุธของตนออกมา เขาเพียงแค่หลบหลีกไปมาเท่านั้น
